Η οπτική των Χριστουγέννων.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

25 Δεκεμβρίου.

Σήμερα έχουμε Χριστούγεννα

(ενημερώνω γιατί πολλοί δείχνουμε να το έχουμε ξεχάσει).

Εχθές έτυχε να βρεθώ σε πολύ γνωστό πολυκατάστημα

(μάλλον συγκρότημα καταστημάτων)

της Αθήνας για τα δώρα της τελευταίας στιγμής.

(Έλα,κι εσύ το ίδιο κάνεις που κρυφογελάς τώρα

με την αναβλητικότητά μου.Όλοι το κάνουμε!).

Είδα,χωρίς υπερβολή κάποιες χιλιάδες κόσμου.

Φορτωμένους με τις σακούλες από τα δώρα

που προόριζε για τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Πολύς κόσμος,πολλές σακούλες,πολλά δώρα.

Ούτε ένα χαμόγελο όμως.

Γύρω μου πρόσωπα σκυθρωπά.

Στενοχωρημένα.

Προβληματισμένα.

Θα μου πεις,και πώς να μην είναι,με όσα ζούμε τελευταία;;

Με τα οικονομικά προβλήματα,τα βάρη και τόσα άλλα..

Μα το χαμόγελο δεν κοστίζει.

Το χαμόγελο το μόνο που κάνει είναι να δίνει χαρά,

σε εσένα και τους γύρω σου..

Ίσως να είναι και μεταδοτικό.

Κανέναν όμως δεν έβλαψε.

Δηλαδή ρε φίλε,το κατεβασμένο στο πάτωμα πρόσωπό σου,

σε βοηθάει περισσότερο;;

Η εικόνα μιλούσε από μόνη της.

Έμεινα στο εμπορικό κέντρο πάνω από μια ώρα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας δεν είδα

ούτε ένα παιδάκι να τρέχει χαρούμενο,

ούτε ένα άνθρωπο να χαμογελάει.

Αντιθέτως είδα ότι κανείς

δε φαινόταν να αντιλαμβάνεται τη μέρα,

ή το οτι αγόραζε δώρα για τους φίλους,

τους γονείς,

το αμόρε.

Όλοι σχεδόν μηχανικά πηγαίναμε προς τα ταμεία.

Ένα ψυχρό,επαγγελματικό Χρόνια Πολλά από την ταμία,

ένα ξερό ευχαριστώ επίσης,κι αυτό ήταν όλο…

Ειλικρινά κρίμα..

Αυτή η μέρα που γιορτάζουμε σήμερα

συμβολίζει κάτι μοναδικό.

Πριν 2000 κάτι χρόνια γεννήθηκε αυτός

που μετέπειτα θα θυσίαζε τη ζωή του για εμάς.

Δε θέλω να αναφερθώ στην τραγική και γελοία

εμπορευματοποίηση της πίστης

από τις ηγεσίες των εκκλησιών

(άλλωστε άλλο εκκλησία,άλλο πίστη).

Η πίστη είναι δημοκρατία.

Δεν υπάρχει διαφορά για το Θεό

μεταξύ φτωχού και πλούσιου.

Δεν υπάρχουν συγχωροχάρτια!

(α ρε Βατικανό με τις ιδέες σου.)

Πριν 2000 χρόνια λοιπόν συνέβη ένα τεράστιο θαύμα

που αν και πέρασε τόσος καιρός δεν έχει ξεχαστεί,

τελευταία όμως μοιάζει να έχει παραμεριστεί

λόγω της απρόσωπης εποχής.

Ας συνεχίσουμε να δίνουμε στα Χριστούγεννα «χαρακτήρα».

Τους αξίζει άλλωστε.

Τα  Χριστούγεννα βλέπετε

συμβαίνουν θαύματα

και γι αυτό κι εγώ θέλω να ευχηθώ,

στον καθένα από μας,

να του συμβεί

όποιο θαύμα θέλει,

όποιο θαύμα περιμένει.

Μα πάνω από όλα,

υγεία και χαρά σε όλο τον κόσμο…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Το ταξιδι του ερωτα μας ξεκινα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τώρα που δεν είσαι μπροστά μου

και δεν κινδυνεύω να φανώ τρυφερός και γελοίος

μπορώ να σου πώ την αλήθεια..

Προσαρμόζω τη γνωστή φράση του Ν.Καζαντζάκη

για να ταιριάζει με το σκοπό μου.

Θέλω λοιπόν να σου πώ κάτι που δε σου είπα ποτέ

(συμπάθα με,ποτέ δε βρήκα την ευκαιρία).

Θέλω να σου πώ πώς ένιωσα

την πρώτη φορά που βγήκαμε.

Είχε ζέστη,θυμάσαι;

Πολλή ζέστη.

Αλλά δε με ένοιαζε.

Ένιωθα ένα πρωτόγνωρο άγχος για εμένα.

Το ξέρεις ότι δεν έχω άγχος.

Το θυμάσαι ακόμα φαντάζομαι…

Άγχος να μην αργήσω,

άγχος για το πώς θα είναι η πρώτη μας έξοδος,

άγχος για τα πάντα.

Κάτι που από τη φύση μου

δε με κάνει να νιώθω καλά.

Ήρθα στο σημείο του ραντεβού.

Με περίμενες ήδη εκεί

(ευτυχώς δεν είχα αργήσει,οπότε δεν είχες θυμώσει)

Μόλις σε είδα μου χαμογέλασες.

Ένιωσα να κόβονται τα πόδια μου,

αλλά και απερίγραπτη χαρά.

(ναι,τελικά αυτά τα δύο συνδυάζονται.)

Για μερικά δευτερόλεπτα ο χρόνος σταμάτησε.

(δεν είμαι σίγουρος αν ξαναξεκίνησε ποτέ).

Μίλησες και με καλωσόρισες τόσο εγκάρδια

που έδιωξες και την τελευταία αμφιβολία μου.

Όλο αυτό το άγχος μου.

Καθίσαμε κάπου,

είχαμε τόσα πολλά βλέπεις να πούμε..

Μιλούσαμε ώρες,

ούτε εγώ θυμάμαι πόσες.

Μιλήσαμε για όλα.

Mιλήσαμε και για εμάς.

Σου μίλησα για το πώς μας φανταζόμουν μαζί,

σου είπα όσα ένιωθα για εσένα.

Θυμάμαι το βλέμμα της απορίας

που είχε σχηματιστεί στο πρόσωπό σου.

Μάντευα ήδη την απορία σου

αλλά ήθελα να μου πεις μόνη σου

αυτό που σκεφτόσουν.

Σε ξέρω καιρό,

μου είπες,

μου έχεις δώσει πάρα πολλά,

δεν ξέρω

αν μπορώ ποτέ να σου δώσω τόσα κι εγώ,

απλά απορώ.

Γιατί απορείς;

σου είπα,

κι ένα χαμόγελο είχε ήδη αρχίσει

να σχηματίζεται στο πρόσωπό μου.

Απορώ που..δοκίμασες να συνεχίσεις.

Δεν κρατήθηκα.

Απορείς που έδωσα κάτι

χωρίς να περιμένω ανταπόδοση;

σε ρώτησα..

που επενδύω σε εμάς

πριν ξεκινήσουμε να είμαστε μαζί;

συνέχισα..

Ναι,μου απάντησες…

Είναι απλό,σου είπα,

κι είδα την απορία στα μάτια σου.

Πολλές φορές

οι άνθρωποι δε θέλουμε

και δεν ψάχνουμε την ανταπόδοση

για να κάνουμε κάτι.

Πολλές φορές

μας αρκεί να κάνουμε

χαρούμενο κάποιον άλλο.

Μου αρκούσε

λοιπόν

που έβλεπα το χαμόγελό σου,

αυτή ήταν η ανταμοιβή μου.

Και πίστεψέ με,

ήταν μεγαλύτερη από όσο νομίζεις.

Με κοίταξες.

Ίσως να αναρωτιόσουν

αν έκανα πλάκα.

Σιγουρεύτηκες πως όχι.

Με πήρες αγκαλιά

και μείναμε έτσι για ώρα.

Σε θέλω,

μου ψιθύρισες

και όλα απέκτησαν νόημα.

Κι εγώ,σου απάντησα.

Πόσο μαγικά

έμοιαζαν όλα εκείνη τη στιγμή…

Πόσο όμορφα..

Πόσο ιδανικά…

Δεν ξέρω πόση ώρα μείναμε εκεί,

να σε κρατάω στην αγκαλιά μου

και να κοιτάζω τα μάτια σου…

Που τόσα πολλά μου έλεγαν,

χωρίς εμείς να χρειάζεται

να μιλήσουμε καθόλου..

Σε εκείνο το ατέλειωτο παιχνίδι του έρωτα..

Μετά,

έσκυψες και με φίλησες..

Σε ένα φιλί που έκλεινε μέσα του

όλα όσα θέλαμε να πούμε..

Όσα δε χρειαζόταν πια να πούμε..

Ένιωσα οτι όλα είχαν πάρει το δρόμο τους.

Ένιωσα όλες τις μουσικές στα αυτιά μου…

Και κάπου εκεί,

αγκαλιά σε ένα καφέ

ξεκινήσαμε αυτό το υπέροχο ταξίδι.

Ένα ταξίδι που δε θέλω να τελειώσει ποτέ…