Ωδή στο δικό μου φύλακα-άγγελο.

 

 

 

 

 

 

 

 

Λίγο πιο προσωπικό το θέμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα.

Μα,θα μου πείτε εύλογα,

αν είναι τόσο προσωπικό,

γιατί να θέλω να το μοιραστώ μαζί σας;

Απλά,γιατί θέλω να πώ ένα ευχαριστώ

σε έναν άνθρωπο που είναι πολύ σημαντικός για εμένα,

και ταυτόχρονα

να σας παρουσιάσω το φύλακα-άγγελο Ν.Κ.

 

Με τη Ν.Κ. γνωριστήκαμε σε ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης.

Μέσα από ένα λάθος μήνυμα που της έστειλα.

Φυσικά,την ώρα που το έκανα  

δε θα μπορούσα να φανταστώ οτι η τύχη μου

μου είχε στείλει ένα άτομο για το οποίο πολλά χρόνια μετά

θα ένιωθα τόσο χαρούμενος,

όσο και περήφανος που γνωρίζω. 

Όχι,οι σχέσεις μας δεν ήταν πάντα οι καλύτερες,

κι υπάρχουν πολλοί λόγοι γι αυτό.

Κυρίως,νομίζω,φταίει το γεγονός

οτι είμαστε κι οι δύο δύσκολοι άνθρωποι,

νευρικοί,δυναμικοί,

οπότε συχνά πυκνά σπρώχνουμε τα πράγματα στα όρια.

Ποτέ όμως δεν έχω σκεφτεί αρνητικά για εκείνη.

Κι είμαι σίγουρος

πως ούτε εκείνη έχει σκεφτεί αρνητικά για εμένα.

Είναι απλώς ο χαρακτήρας μας.

Στα χρόνια που πέρασαν μου έχει δώσει πολλά.

Πράγματα που ούτε καν φαντάζεται.

Και συνεχίζει κάθε μέρα να μου δίνει.

Εγώ της χρωστάω το οτι με γυρίζει πολλά χρόνια πίσω,

στον έφηβο εαυτό μου,

τον αθώο,

τον χαμογελαστό,

τον χαρούμενο,

κι εκείνη μου χρωστάει μερικά κεράσματα

(ακούς εσύ;;)

Δεν ξέρω αν υπάρχουν καλές νεράιδες,

ή φύλακες-άγγελοι όπως στα παραμύθια,

μα είμαι σίγουρος πως αν υπάρχουν,

τότε εγώ έχω δίπλα μου έναν από αυτούς,

κάποιον που με προστατεύει,

με νοιάζεται

και μου δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω αν ποτέ είχατε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σας,

αλλά εύχομαι ολόψυχα να είχατε.

 

Οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας,

λένε,

είναι η περιουσία μας.

Αν αυτό ισχύει,

τότε είμαι ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος.

 

Ν.Κ.,δε μπορώ να ξέρω τι θα φέρει από εδώ και πέρα η ζωή μου.

Ξέρω όμως

οτι εσύ θα είσαι πάντα ένα σημείο αναφοράς,

ένα σημαντικό κομμάτι.

Και ξέρω πως ανεξάρτητα από το τι θα έρθει,

εσύ θα είσαι δίπλα μου να με καθησυχάζεις,

γι αυτό και δε φοβάμαι τίποτα..

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις,

σε ευχαριστώ για όλα εκείνα που μου έχεις δώσει,

αλλά κυρίως σε ευχαριστώ που με ανέχεσαι

και που παραμένεις δίπλα μου…

 

Έξοδος στο κέντρο.


 

 

 

 

 

 

 

Αυτός ο αλήτης ο Coelho έχει κάψει πολύ κόσμο,

ήταν η φράση της ομώνυμης θεατρικής παράστασης του Αλ. Ρήγα

που γυρόφερνε στο μυαλό μου το Σάββατο το βράδυ.

Όλα τα αναγνώσματα θετικής σκέψης

(όπως τα ονομάζω)

πχ το μυστικό(που τελικά όταν το είχα διαβάσει

δε μου είχε αποκαλύψει τα μυστικά του),

ή οι γνωστές ρήσεις του Paulo

δεν έφταναν για να κατευνάσουν το εξαιρετικά οργισμένο

(οφείλω να ομολογήσω)

πνεύμα μου,

το οποίο είχε κάνει το μοιραίο σφάλμα

να θέλει νυχτερινή έξοδο κοντά στο κέντρο το Σαββατόβραδο

(που πας ρε καλέ μου τέτοια μέρα;)

Αφού κατόρθωσα,

με κάποιες ώρες καθυστέρησης,

ας είναι καλά η κίνηση της Αθήνας,

η οποία νομίζω οτι τώρα τελευταία έχει επεκταθεί

μέχρι την πόρτα του σπιτιού μου

και ένα λάθος στενό,στο οποίο δεν έστριψα,

με αποτέλεσμα να φτάσω στον προορισμό μου μέσω Λιβαδειάς,

(οκ υπερβάλλω,αλλά είμαι σίγουρος.

Τα φώτα στο βάθος ήταν ο Σείριος.)

επειδή στην καταπληκτική συγκοινωνιακή και χωροταξική μελέτη

(κύριε υπουργέ σας δίνω ιδέες..

άγνωστες λεξούλες..Συγκοινωνιακή μελέτη.)

δεν έχει προβλεφθεί η πιθανότητα λάθος στενού,

και άρα δεν έχει σκεφτεί κανείς το ενδεχόμενο

και την ανάγκη ύπαρξης ενός ρημαδοστενού αναστροφής

ανά 4-5 χιλιόμετρα στις κεντρικές αρτηρίες

(πχ Κηφισίας),

και έχοντας κάψει γύρω στα 5 ντεπόζιτα βενζίνης

(οκ ξανά υπερβάλλω.ήταν μόνο 4,

αλλά το χαιρέκακο βλέμμα του συμπαθούς Πακιστανού

στο 24 ωρο βενζινάδικο που με είδε να βάζω βενζίνη

2 φορές θα με συνοδεύει στους εφιάλτες μου για καιρό…)

φτάνεις στον προορισμό σου για να διαπιστώσεις

με μεγάλη σου απογοήτευση

οτι τα προβλήματα δεν τελείωσαν.

Αντιθέτως,

μόλις τώρα ξεκίνησαν,

καθώς όσο και να το θες μεγάλε,

το σύμπαν δε θα συνωμοτήσει για να βρεις θέση παρκαρίσματος.

Κάπου εκεί λοιπόν,

που αρχίζεις να εξάγεις βιαστικά συμπεράσματα

σχετικά με τη γενετήσια καθαρότητα,

το dna και την υγιεινή

του παλιοκερατά που έπιασε 2 θέσεις,

ή του μηχανάκια που το άφησε οριζόντια,

με αποτέλεσμα να χάνεται άλλη μια,

κάπου εκεί που και ο ίδιος εκπλήσσεσαι

με το πόσα παράγωγα με το ρήμα γαμώ

μπορείς να ανακαλέσεις στη μνήμη σου,

ή να συνθέσεις εκείνη τη στιγμή,

βγάζεις το απλό συμπέρασμα

οτι κέντρο και παρκάρισμα δε συνάδουν,

δε συνδυάζονται,

ούτε καν συμβιβάζονται,

οτι τα 3 τέταρτα που έκανες

από Βουλιαγμένης στην Αλεξάνδρας

μέσω Κηφισίας,έχουν πάει στράφι..

Γυρίζεις να φύγεις

με την απογοήτευση να μεγαλώνει και να σε πνίγει..

Μα κι εσύ αγαπητέ μου,

τι την ήθελες την έξοδο στο κέντρο;;

Μελαγχολία εστί

 

 

 

 

 

 

 

 

Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη,

έγραψε εδώ προχθές μια φίλη

και με άφησε να κοιτώ αποσβολωμένος την οθόνη.

Από εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι τη φράση αυτή.

Και πώς παρόλο που είναι απόλυτα σωστή,

κρύβει μέσα της κάτι πολύ άδικο.

Πώς να μην είναι άδικο άλλωστε

το γεγονός οτι συναισθήματα όπως η αγάπη

μπορούν να μένουν αξόδευτα,

να πηγαίνουν χαμένα,

αντί να τα μοιράζεσαι με ανθρώπους που τα αξίζουν.

Δεν κρύβω λοιπόν οτι αυτή  η αδικία

ενάντια σε ένα συναίσθημα τόσο όμορφο,

τόσο ξεχωριστό και σπάνιο,

όπως η αγάπη,

το λιγότερο με θυμώνει.

 

Με θυμώνει όταν στους ρυθμούς της ζωής μας,

στην αγγελικά πλασμένη κοινωνία που ζούμε,

δε μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο,

δε μπορούμε να ασχοληθούμε

με συναισθήματα όπως η αγάπη,

έχουμε όλοι άλλωστε σημαντικότερα προβλήματα

(ή έτσι νομίζουμε.)

Ξεχνάμε.

Ξεχνάμε πολλά.

Κυρίως ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι.

Ότι χρειαζόμαστε την αγάπη,

τη χαρά,

τον έρωτα..

 

«Ένας πολεμιστής του φωτός έχει ανάγκη από αγάπη.

Η στοργή και η τρυφερότητα

αποτελούν μέρος της φύσης του.

Ένας πολεμιστής του φωτός χρησιμοποιεί τη μοναξιά,

αλλά δεν αφήνει τη μοναξιά να τον χρησιμοποιήσει.»

γράφει στο εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός

(κατά πολλούς το καλύτερο βιβλίο του)

ο P.Coelho.

«Χωρίς αγάπη,αυτός δεν είναι τίποτα»,καταλήγει.

Τι είμαστε αλήθεια αν δεν αγαπήσαμε ποτέ;

 

Η μελαγχολία λοιπόν,

το αίσθημα της απώλειας και της θλίψης που τη δημιουργούν,

βασίζονται όλα στην απώλεια της αγάπης.

Στην απουσία της.

Στο οτι δεν έχεις μοιραστεί την αγάπη που κρύβεις μέσα σου.

Τα κενά που έχουμε,

γεμίζουν μόνο με αγάπη,

η ίδια αυτή αγάπη είναι που θα μας οδηγήσει στην ευτυχία..

 

Υ.Γ.Στην αγάπη.

Που σαν φάρος θα μας οδηγήσει.

Στην αγάπη,

που μπορεί να αργήσει,

αλλά κάποια στιγμή θα έρθει..

Γιορτινή μελαγχολία.

 

 

 

 

 

 

 

 

Σήμερα ξύπνησα με μια πραγματικά άσχημη διάθεση.

Σηκώθηκα μετά από αρκετή πάλη με τα σκεπάσματα,

τα οποία σαν να μάντευαν τη μύχια επιθυμία μου

προσπαθούσαν να με κρατήσουν ξαπλωμένο στο κρεβάτι.

Το ζεστό περιβάλλον που μου προσέφεραν,

κι ερχόταν σε πλήρη αντίθεση

με το κρύο του υπόλοιπου δωματίου,

δρούσε ως ένα πολύ πειστικό επιχείρημα

και άρα ως ένας πολύ σημαντικός υπέρ τους παράγοντας.

Τελικά,μετά από αρκετή διαπραγμάτευση με τα σκεπάσματα

και τη διάθεσή μου,

εναντίον βασικών αναγκών όπως η πείνα και η δίψα,

συνεπικουρούμενα

από το γεγονός οτι είχε αρχίσει να μεσημεριάζει

(τι παράξενο κι αυτό;;Πόσο γρήγορα τρέχουν οι πρωινές ώρες;),

νίκησαν τα δεύτερα(έστω και με βραχεία διαφορά),

οπότε σηκώθηκα.

 

Ο καιρός ήταν καλός,

παρόλο που είχε συννεφιά δηλαδή,

δεν έβρεχε,

οπότε δε δικαιολογούσε την κακή μου διάθεση,

γιατί ναι,

όταν βρέχει δε θέλω καν να σηκωθώ από το κρεβάτι μου,

σαν να με προστατεύει και να με κρύβει από τη βροχή.

Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι

τι προκαλούσε την κακή διάθεση που είχα από εχθές το βράδυ.

Οδηγήθηκα

(εις άτοπον απαγωγή λέγεται

η επιστημονική μέθοδος που χρησιμοποίησα)

στο απλό συμπέρασμα

οτι μάλλον μιλάμε για τη γνωστή θλίψη

που μου προκαλούν οι γιορτές.

Άρχισα να ψάχνω περισσότερο

(δεν είχα και κάτι καλύτερο να κάνω)

για τους βαθύτερους λόγους που την προκαλούν.

Και κατέληξα.

Κατέληξα στο οτι ήταν ένας συνδυασμός παραγόντων.

Απο τη μια,η μαγεία των γιορτών που δε νιώσαμε φέτος

(αυτό πάλι;πότε ήρθαν,πότε πέρασαν,

δε νομίζω να κατάλαβε κανείς),

από την άλλη η αιώνια

(yes i m too old)

πεποίθησή μου οτι οι γιορτές των Χριστουγέννων,

στις οποίες λόγω καιρού κλπ

μένουμε περισσότερο μέσα στο σπίτι απο οτι το Πάσχα

(Ανάσταση,μαγειρίτσα,κοκορέτσι,guys…πώς να μελαγχολήσεις;;),

κρύβουν μια νότα μελαγχολίας

σε συνδυασμό  με το κενό που νιώθουμε

όσοι λείπει κάτι από τη ζωή μας,

οδηγούν αρκετούς στα ίδια ανάμεικτα συναισθήματα

που έχω κι εγώ…

Αυτά τα συναισθήματα της γλυκιάς μελαγχολίας.

Του να ξέρεις πως κάτι λείπει από τη ζωή σου

για να είσαι ευτυχισμένος,

και που ακόμα κι όταν μπορείς να το προσδιορίσεις,

δεν το έχεις..

Μέσα από αυτές τις σκέψεις

προσπαθούσα να εξηγήσω την κακή μου διάθεση,

ελπίζοντας βαθιά μέσα μου

πως όταν καταφέρω να την καταλάβω,

θα έχω κάνει το πρώτο βήμα για να την αλλάξω.

 

Κάπως έτσι,η μέρα πέρασε

κι έδωσε τη θέση της στη νύχτα,

η οποία με βρήκε να με απασχολεί ακόμα το ίδιο πρόβλημα.

Τελικά,τα Χριστούγεννα,

η γιορτή της αγάπης,

είναι όντως μια μελαγχολική περίοδος..