2012 ευχές!

 

 

 

 

 

 

 

Στην τελευταία για το 2011 ανάρτηση,

θέλω να σας ευχαριστήσω όλους

για την καταπληκτική παρέα

και για την τιμή που μου κάνετε

να βρίσκεστε εδώ.

 

Θέλω,

ειλικρινά από καρδιάς

να ευχηθώ σε εσάς και τις οικογένειές σας

τα καλύτερα για τη χρονιά που έρχεται.

Υγεία για όλους μας,

υγεία κι ευτυχία για τους δικούς μας ανθρώπους,

υγεία κι ευτυχία για όλο τον κόσμο.

 

Μακάρι η χρονιά που ξεκινά

να μας φέρει ότι ζητήσαμε.

Μακάρι να μας επιτρέψει να ονειρευόμαστε.

 

Αντί επιλόγου,

θέλω να πλάσετε όλοι από ένα όνειρο.

Αυτό το όνειρο

σας εύχομαι ολόψυχα να γίνει πραγματικότητα.

Χρόνια Πολλά..

Καλή χρονιά σε όλους!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μπίλαρε(δε χρειάζονται τυπικότητες μεταξύ μας,

τόσα χρόνια γνωριζόμαστε),

δε θα σου το παίξω καλό παιδί,

γιατί ξέρουμε και οι δύο οτι δεν ήμουν.

Μωρέ ναι,το ξέρω οτι δεν είμαι τόσο κακός,

αλλά είμαι γκρινιάρης,μίζερος,φωνακλάς και νευρικός.

Τι γιατί σου τα λέω όλα αυτά;

Πρώτον εκμεταλλεύεσαι 

το κονέ σου με τον κύριο πρόεδρο,

οπότε τα ξέρεις ήδη.

Δεύτερον,μη λέμε ψέματα μεταξύ μας,

δε λέει..

Τρίτον,ελπίζω οτι η ειλικρίνειά μου

θα εκτιμηθεί

και ίσως με δεις με λίγη συμπάθεια.

Ξέρεις οτι πιστεύω σε εσένα.

Κι εσύ από τη μεριά σου δε με έχεις απογοητεύσει ποτέ.

Κάθε χρόνο με επισκέπτεσαι.

Όχι με το σωστό δώρο κάθε φορά

(πχ,όταν επίμονα σου ζητούσα την Πάμελα,

εσύ μου έφερες το sega mega drive

κι ένα τηλεκατευθυνόμενο.)

πάντως με επισκέπτεσαι,

οπότε δε μπορώ να σου κάνω παράπονα.

 

Μπιλ (θα το κόψω.

Μου θυμίζει τον άλλο,ξέρεις μωρέ,

τον πρώην ένοικο του Λευκού Οίκου,

εκείνον με την παράξενη συνήθεια

να φοράει τα παντελόνια στον αστράγαλο,

ναι γειά σου,αυτόν)

θέλω να σου ζητήσω στην επίσκεψή

σου να φανείς γενναιόδωρος.

Θέλω πολλά δώρα.

Ξέρεις άλλωστε πόσο μου αρέσουν.

Ξέρω οτι η κρίση

δεν έχει χτυπήσει ακόμα την Καισαρεία,

οπότε δεν έχεις ακόμα οικονομικά προβλήματα.

(Δεν ξέρεις καν τι είναι ΔΝΤ).

Επίσης,

γνωρίζω οτι απασχολείς τους καλικάντζαρους,

οι οποίοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες

και τους έχεις ανασφάλιστους,

χωρίς να πληρώνεις τα αντίστοιχα ένσημα

στον τοπικό φορέα ασφάλισης.

Σημειώνω εδώ,

οτι λόγω της φύσης της εργασίας τους,

ανήκουν στην κατηγορία των βαρέων.

Γι αυτό λοιπόν,

πριν καταγγείλω την παράνομη αυτή ενέργεια

κατευθείαν στην λατρεμένη,

πολυαγαπημένη,

πανέξυπνη

(δεν ξέρετε παιδιά,αυτή μαθαίνει τα πάντα)

και πανέμορφη

(οκ,το παρατράβηξα,αηδίασα κι εγώ)

Αγκέλα,

και με βάση το πνεύμα των Αγίων ημερών που ζούμε,

σε καλώ να φανείς γενναιόδωρος

και να μου φέρεις όσα μου λείπουν.

(και μια plasma 42άρα μαζί με τα υπόλοιπα,ευχαριστώ!).

Άγιε μου,

σε θεωρώ πλέον επίσημα ενημερωμένο.

Οπότε μπορείς να εκλάβεις το παρόν

γράμμα ως την τελευταία προειδοποίηση…

 

Φιλικά (πάντα)

lifeisbloggingme.

Τι μου δίδαξε το 2011,ή αλλιώς,στις χαραυγές του 2012.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το 2011 μας πέρασε λοιπόν.

Μας τελείωσε.

Σε 2 ωρίτσες θα είναι παρελθόν.

Θα έχει μπει,όπως λένε,στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Είναι η καλύτερη στιγμή λοιπόν

για μια προσωπική αναδρομή

στο τι μας άφησε αυτή η χρονιά.

 

Στην τελευταία μέρα του 2011

δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ

στα 2 άτομα που πήρε μαζί της αυτή η χρονιά.

(γειά σου θείε,γειά σου greg).

Όμως,δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ

και σε όσα μου έφερε.

Η αλήθεια είναι λοιπόν,

πως τη φετινή χρονιά γνώρισα άτομα

που θεωρώ πλέον φίλους μου,

άτομα που είναι τιμή μου να με θεωρούν φίλο τους.

Επίσης,

οι τελευταίοι 2 μήνες της χρονιάς που φεύγει

μου έφεραν αυτή τη γωνιά,

στην οποία μοιραζόμαστε σκέψεις,ιδέες,προβληματισμούς,

και μου έφεραν εσάς

που καθημερινά με τιμάτε με την παρουσία σας.

 

Με δίδαξε κιόλας αυτή η χρονιά.

Αρκετά πράγματα.

Αρχικά,να προσέχω ποιούς εμπιστεύομαι,

να προσπαθώ να αφιερώσω χρόνο

στους ανθρώπους που με αγαπούν

και που τους νοιάζομαι,

γιατί ίσως αύριο είναι πολύ αργά.

Μέσα σε αυτή τη χρονιά

αναγκαστήκαμε να ωριμάσουμε όλοι.

Σε πολλαπλά επίπεδα.

Γκρεμίστηκαν ιδέες μας,επιθυμίες μας,

άλλαξαν οι δομές της κοινωνίας.

Δυστυχώς το τέλος του 2011

μας βρίσκει όλους ένα σκαλί πιο χαμηλά από την αρχή του.

Όμως,αν κάτι κερδίσαμε από όλα αυτά,

είναι οτι πλέον δεν έχουμε δικαιολογίες,

δεν πετάμε στα σύννεφα.

Πλέον όλοι ξέρουμε.

Γίναμε αντικείμενο διαπραγματεύσεων,

παζαριών,

κι όμως,είμαστε ακόμα εδώ..

 

Αντί άλλου επιλόγου,

(έλα παιδιά,αμέσως,οι ευχές στο επόμενο κείμενο)

θέλω να μας ευχηθώ στο τέλος του 2012

να μη μιλάμε για άλλη μια χαμένη χρονιά,

αλλά για μια χρονιά

που τα πράγματα τελείωσαν πολύ καλύτερα από οτι ξεκίνησαν!

Χρόνια πολλά!

Ο …υπναράς ελεγκτής.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η είδηση ήταν απλή,μεστή περιεχομένου

αλλά έμοιαζε ψεύτικη.

Τόσο αστεία στην πρώτη ανάγνωση

και τόσο δραματική στην δεύτερη.

«Κλειστό βρήκαν εχθές 29 Σεπτεμβρίου 2008

το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης δύο αεροσκάφη,

αφού την ελέγκτρια εναέριας κυκλοφορίας

την είχε πάρει ο ύπνος.»

Αυτό όπως καταλαβαίνετε

ήταν αρκετό για να με κάνει

να διαβάσω και το υπόλοιπο κείμενο.

Έλεγε λοιπόν οτι η ελέγκτρια δήλωσε

πως λόγω βλάβης του κινητού της τηλεφώνου,

το τελευταίο δε χτύπησε,

με αποτέλεσμα να μην πάει τελικά στη δουλειά της.

Ζητούσε συγγνώμη για την ταλαιπωρία των επιβατών.

Συνέχιζε με διάφορες δικαιολογίες

που παρείχε ο διευθυντής του αεροδρομίου,

και το πόσο συνεπής υπάλληλος

ήταν η ελέγκτρια μέχρι εκείνη τη μέρα.

Μετά λοιπόν το αρχικό γέλιο που μου προκάλεσε το θέμα,

και η σκέψη 2 αεροπλάνων να βολτάρουν

στον καταγάλανο ουρανό της Μυτιλήνης,

περιμένοντας την κυρία ελέγκτρια να φθάσει στον πύργο ελέγχου,

άρχισα να σκέφτομαι

σε πόσο σαθρά θεμέλια στηρίζονται κάποιες λειτουργίες.

Πριν προλάβετε να πείτε το κλασικό

«Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά»

να σας ενημερώσω οτι στο ψάξιμο

για περισσότερα στοιχεία επι του θέματος

διάβασα για περιστατικό στις 23-3-2011

στο αεροδρόμιο Ronald Reagan της Αμερικής,

στο οποίο ο ελεγκτής αποκοιμήθηκε

την ώρα που έδινε οδηγίες καθόδου σε 2 αεροπλάνα.

(Κι εσύ ρε μεγάλε,εκείνη την ώρα νύσταξες;

Λίγο καφεδάκι,μια τσίχλα,

έστω επιτόπια αλματάκια..

Δοκιμασμένο,το κάναμε κάποτε στο σχολείο.)

Προφανώς δε φταίνε οι ελεγκτές.

Κάθε άνθρωπος

μπορεί μια μέρα να αργήσει να πάει στη δουλειά του,

ή να έχει μειωμένη απόδοση.

Δε μπορεί κανείς να τον σταυρώσει γι αυτό.

Το μόνο που μου κάνει εντύπωση

(πχ στο θέμα της Μυτιλήνης)

είναι η παντελής έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου,

είναι οτι πήρε στο προσωπικό 20 λεπτά

να ενημερώσει τη διοίκηση του αεροδρομίου

να στείλει αντικαταστάτη,

οτι τα αεροπλάνα βόλταραν

πάνω από την υπέροχη Μυτιλήνη για 40 λεπτά.

Δε βαριέσαι..

Τουλάχιστον θα χόρτασαν θέα…

Αγαπητή κυρία Μούσχουρη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διάβασα με μεγάλο προβληματισμό

την πρόσφατη συνέντευξη της κυρίας Νάνας Μούσχουρη,

μιας ερμηνεύτριας που μας είχε συγκινήσει όλους

κάποτε με τις ερμηνείες της..

Παρατηρώ λοιπόν το θυμό της προς τους Έλληνες.

«Είμαι θυμωμένη με τους Έλληνες,

όλοι είναι δυσαρεστημένοι μαζί τους,

κάτι που κατανοώ και θεωρώ σωστό.

Πρέπει (οι Έλληνες) να μάθουν να εξοφλούν τα χρέη τους.

Καταλαβαίνω το θυμό των Γερμανών.

Έχει δίκιο η Μέρκελ.Συμφωνώ απόλυτα με τη στάση της.»

 

Μεταξύ άλλων,αυτά δήλωσε

η πρώην ευρωβουλευτής κυρία Μούσχουρη.

Σε μια πρώτη ανάγνωση,

από το τρίτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιεί

κατανοώ οτι δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της μεταξύ των Ελλήνων.

Φυσικά,ο καθένας έχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού.

Όμως,κυρία Μούσχουρη

να μου επιτρέψετε να σας περιγράψω λίγο

την κατάσταση της χώρας μας σήμερα,

μιας και ζείτε μόνιμα στο Παρίσι,

οπότε δε φτάνει ίσως η σωστή εικόνα.

Οι Έλληνες που ψέγετε,

τα τελευταία 2-3 χρόνια υποφέρουν

από κάτι που εμείς εδώ αποκαλούμε μνημόνιο.

Οι Έλληνες που ψέγετε χάνουν καθημερινά τη δουλειά τους,

δέχονται υπερβολική φορολογία,

μειώσεις και γενικά οδηγούνται στην εξαθλίωση.

Αυτούς τους Έλληνες ψέγετε κυρία Μούσχουρη.

Με αυτούς τους Έλληνες είστε θυμωμένη.

Κυρία Μούσχουρη,

δεν ξέρω αν και ποιός πλούτισε τα χρόνια που πέρασαν.

Δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει.

Είναι αρμοδιότητα άλλων να τους βρουν

και να πάρουν πίσω τον παράνομα αποκτηθέντα πλούτο.

Αυτό που ξέρω όμως,

αυτό που με ενδιαφέρει είναι

οτι κατηγορείτε τους πολίτες που σας ανέδειξαν.

Τους ίδιους πολίτες που σήμερα υποφέρουν.

 

Ειλικρινά χαίρομαι που καλλιτέχνες

όπως ο κύριος Ρούσσος,ο κύριος Λέκκας και άλλοι,

έχουν την ευαισθησία να σταθούν απέναντί σας

και να δηλώσουν το αυτονόητο,

οτι είναι ντροπή αυτές οι δηλώσεις και το μένος,

ενάντια σε ένα λαό που αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα.

Η οπτική των Χριστουγέννων.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

25 Δεκεμβρίου.

Σήμερα έχουμε Χριστούγεννα

(ενημερώνω γιατί πολλοί δείχνουμε να το έχουμε ξεχάσει).

Εχθές έτυχε να βρεθώ σε πολύ γνωστό πολυκατάστημα

(μάλλον συγκρότημα καταστημάτων)

της Αθήνας για τα δώρα της τελευταίας στιγμής.

(Έλα,κι εσύ το ίδιο κάνεις που κρυφογελάς τώρα

με την αναβλητικότητά μου.Όλοι το κάνουμε!).

Είδα,χωρίς υπερβολή κάποιες χιλιάδες κόσμου.

Φορτωμένους με τις σακούλες από τα δώρα

που προόριζε για τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Πολύς κόσμος,πολλές σακούλες,πολλά δώρα.

Ούτε ένα χαμόγελο όμως.

Γύρω μου πρόσωπα σκυθρωπά.

Στενοχωρημένα.

Προβληματισμένα.

Θα μου πεις,και πώς να μην είναι,με όσα ζούμε τελευταία;;

Με τα οικονομικά προβλήματα,τα βάρη και τόσα άλλα..

Μα το χαμόγελο δεν κοστίζει.

Το χαμόγελο το μόνο που κάνει είναι να δίνει χαρά,

σε εσένα και τους γύρω σου..

Ίσως να είναι και μεταδοτικό.

Κανέναν όμως δεν έβλαψε.

Δηλαδή ρε φίλε,το κατεβασμένο στο πάτωμα πρόσωπό σου,

σε βοηθάει περισσότερο;;

Η εικόνα μιλούσε από μόνη της.

Έμεινα στο εμπορικό κέντρο πάνω από μια ώρα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας δεν είδα

ούτε ένα παιδάκι να τρέχει χαρούμενο,

ούτε ένα άνθρωπο να χαμογελάει.

Αντιθέτως είδα ότι κανείς

δε φαινόταν να αντιλαμβάνεται τη μέρα,

ή το οτι αγόραζε δώρα για τους φίλους,

τους γονείς,

το αμόρε.

Όλοι σχεδόν μηχανικά πηγαίναμε προς τα ταμεία.

Ένα ψυχρό,επαγγελματικό Χρόνια Πολλά από την ταμία,

ένα ξερό ευχαριστώ επίσης,κι αυτό ήταν όλο…

Ειλικρινά κρίμα..

Αυτή η μέρα που γιορτάζουμε σήμερα

συμβολίζει κάτι μοναδικό.

Πριν 2000 κάτι χρόνια γεννήθηκε αυτός

που μετέπειτα θα θυσίαζε τη ζωή του για εμάς.

Δε θέλω να αναφερθώ στην τραγική και γελοία

εμπορευματοποίηση της πίστης

από τις ηγεσίες των εκκλησιών

(άλλωστε άλλο εκκλησία,άλλο πίστη).

Η πίστη είναι δημοκρατία.

Δεν υπάρχει διαφορά για το Θεό

μεταξύ φτωχού και πλούσιου.

Δεν υπάρχουν συγχωροχάρτια!

(α ρε Βατικανό με τις ιδέες σου.)

Πριν 2000 χρόνια λοιπόν συνέβη ένα τεράστιο θαύμα

που αν και πέρασε τόσος καιρός δεν έχει ξεχαστεί,

τελευταία όμως μοιάζει να έχει παραμεριστεί

λόγω της απρόσωπης εποχής.

Ας συνεχίσουμε να δίνουμε στα Χριστούγεννα «χαρακτήρα».

Τους αξίζει άλλωστε.

Τα  Χριστούγεννα βλέπετε

συμβαίνουν θαύματα

και γι αυτό κι εγώ θέλω να ευχηθώ,

στον καθένα από μας,

να του συμβεί

όποιο θαύμα θέλει,

όποιο θαύμα περιμένει.

Μα πάνω από όλα,

υγεία και χαρά σε όλο τον κόσμο…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Το ταξιδι του ερωτα μας ξεκινα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τώρα που δεν είσαι μπροστά μου

και δεν κινδυνεύω να φανώ τρυφερός και γελοίος

μπορώ να σου πώ την αλήθεια..

Προσαρμόζω τη γνωστή φράση του Ν.Καζαντζάκη

για να ταιριάζει με το σκοπό μου.

Θέλω λοιπόν να σου πώ κάτι που δε σου είπα ποτέ

(συμπάθα με,ποτέ δε βρήκα την ευκαιρία).

Θέλω να σου πώ πώς ένιωσα

την πρώτη φορά που βγήκαμε.

Είχε ζέστη,θυμάσαι;

Πολλή ζέστη.

Αλλά δε με ένοιαζε.

Ένιωθα ένα πρωτόγνωρο άγχος για εμένα.

Το ξέρεις ότι δεν έχω άγχος.

Το θυμάσαι ακόμα φαντάζομαι…

Άγχος να μην αργήσω,

άγχος για το πώς θα είναι η πρώτη μας έξοδος,

άγχος για τα πάντα.

Κάτι που από τη φύση μου

δε με κάνει να νιώθω καλά.

Ήρθα στο σημείο του ραντεβού.

Με περίμενες ήδη εκεί

(ευτυχώς δεν είχα αργήσει,οπότε δεν είχες θυμώσει)

Μόλις σε είδα μου χαμογέλασες.

Ένιωσα να κόβονται τα πόδια μου,

αλλά και απερίγραπτη χαρά.

(ναι,τελικά αυτά τα δύο συνδυάζονται.)

Για μερικά δευτερόλεπτα ο χρόνος σταμάτησε.

(δεν είμαι σίγουρος αν ξαναξεκίνησε ποτέ).

Μίλησες και με καλωσόρισες τόσο εγκάρδια

που έδιωξες και την τελευταία αμφιβολία μου.

Όλο αυτό το άγχος μου.

Καθίσαμε κάπου,

είχαμε τόσα πολλά βλέπεις να πούμε..

Μιλούσαμε ώρες,

ούτε εγώ θυμάμαι πόσες.

Μιλήσαμε για όλα.

Mιλήσαμε και για εμάς.

Σου μίλησα για το πώς μας φανταζόμουν μαζί,

σου είπα όσα ένιωθα για εσένα.

Θυμάμαι το βλέμμα της απορίας

που είχε σχηματιστεί στο πρόσωπό σου.

Μάντευα ήδη την απορία σου

αλλά ήθελα να μου πεις μόνη σου

αυτό που σκεφτόσουν.

Σε ξέρω καιρό,

μου είπες,

μου έχεις δώσει πάρα πολλά,

δεν ξέρω

αν μπορώ ποτέ να σου δώσω τόσα κι εγώ,

απλά απορώ.

Γιατί απορείς;

σου είπα,

κι ένα χαμόγελο είχε ήδη αρχίσει

να σχηματίζεται στο πρόσωπό μου.

Απορώ που..δοκίμασες να συνεχίσεις.

Δεν κρατήθηκα.

Απορείς που έδωσα κάτι

χωρίς να περιμένω ανταπόδοση;

σε ρώτησα..

που επενδύω σε εμάς

πριν ξεκινήσουμε να είμαστε μαζί;

συνέχισα..

Ναι,μου απάντησες…

Είναι απλό,σου είπα,

κι είδα την απορία στα μάτια σου.

Πολλές φορές

οι άνθρωποι δε θέλουμε

και δεν ψάχνουμε την ανταπόδοση

για να κάνουμε κάτι.

Πολλές φορές

μας αρκεί να κάνουμε

χαρούμενο κάποιον άλλο.

Μου αρκούσε

λοιπόν

που έβλεπα το χαμόγελό σου,

αυτή ήταν η ανταμοιβή μου.

Και πίστεψέ με,

ήταν μεγαλύτερη από όσο νομίζεις.

Με κοίταξες.

Ίσως να αναρωτιόσουν

αν έκανα πλάκα.

Σιγουρεύτηκες πως όχι.

Με πήρες αγκαλιά

και μείναμε έτσι για ώρα.

Σε θέλω,

μου ψιθύρισες

και όλα απέκτησαν νόημα.

Κι εγώ,σου απάντησα.

Πόσο μαγικά

έμοιαζαν όλα εκείνη τη στιγμή…

Πόσο όμορφα..

Πόσο ιδανικά…

Δεν ξέρω πόση ώρα μείναμε εκεί,

να σε κρατάω στην αγκαλιά μου

και να κοιτάζω τα μάτια σου…

Που τόσα πολλά μου έλεγαν,

χωρίς εμείς να χρειάζεται

να μιλήσουμε καθόλου..

Σε εκείνο το ατέλειωτο παιχνίδι του έρωτα..

Μετά,

έσκυψες και με φίλησες..

Σε ένα φιλί που έκλεινε μέσα του

όλα όσα θέλαμε να πούμε..

Όσα δε χρειαζόταν πια να πούμε..

Ένιωσα οτι όλα είχαν πάρει το δρόμο τους.

Ένιωσα όλες τις μουσικές στα αυτιά μου…

Και κάπου εκεί,

αγκαλιά σε ένα καφέ

ξεκινήσαμε αυτό το υπέροχο ταξίδι.

Ένα ταξίδι που δε θέλω να τελειώσει ποτέ…

Previous Older Entries