Γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μπίλαρε(δε χρειάζονται τυπικότητες μεταξύ μας,

τόσα χρόνια γνωριζόμαστε),

δε θα σου το παίξω καλό παιδί,

γιατί ξέρουμε και οι δύο οτι δεν ήμουν.

Μωρέ ναι,το ξέρω οτι δεν είμαι τόσο κακός,

αλλά είμαι γκρινιάρης,μίζερος,φωνακλάς και νευρικός.

Τι γιατί σου τα λέω όλα αυτά;

Πρώτον εκμεταλλεύεσαι 

το κονέ σου με τον κύριο πρόεδρο,

οπότε τα ξέρεις ήδη.

Δεύτερον,μη λέμε ψέματα μεταξύ μας,

δε λέει..

Τρίτον,ελπίζω οτι η ειλικρίνειά μου

θα εκτιμηθεί

και ίσως με δεις με λίγη συμπάθεια.

Ξέρεις οτι πιστεύω σε εσένα.

Κι εσύ από τη μεριά σου δε με έχεις απογοητεύσει ποτέ.

Κάθε χρόνο με επισκέπτεσαι.

Όχι με το σωστό δώρο κάθε φορά

(πχ,όταν επίμονα σου ζητούσα την Πάμελα,

εσύ μου έφερες το sega mega drive

κι ένα τηλεκατευθυνόμενο.)

πάντως με επισκέπτεσαι,

οπότε δε μπορώ να σου κάνω παράπονα.

 

Μπιλ (θα το κόψω.

Μου θυμίζει τον άλλο,ξέρεις μωρέ,

τον πρώην ένοικο του Λευκού Οίκου,

εκείνον με την παράξενη συνήθεια

να φοράει τα παντελόνια στον αστράγαλο,

ναι γειά σου,αυτόν)

θέλω να σου ζητήσω στην επίσκεψή

σου να φανείς γενναιόδωρος.

Θέλω πολλά δώρα.

Ξέρεις άλλωστε πόσο μου αρέσουν.

Ξέρω οτι η κρίση

δεν έχει χτυπήσει ακόμα την Καισαρεία,

οπότε δεν έχεις ακόμα οικονομικά προβλήματα.

(Δεν ξέρεις καν τι είναι ΔΝΤ).

Επίσης,

γνωρίζω οτι απασχολείς τους καλικάντζαρους,

οι οποίοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες

και τους έχεις ανασφάλιστους,

χωρίς να πληρώνεις τα αντίστοιχα ένσημα

στον τοπικό φορέα ασφάλισης.

Σημειώνω εδώ,

οτι λόγω της φύσης της εργασίας τους,

ανήκουν στην κατηγορία των βαρέων.

Γι αυτό λοιπόν,

πριν καταγγείλω την παράνομη αυτή ενέργεια

κατευθείαν στην λατρεμένη,

πολυαγαπημένη,

πανέξυπνη

(δεν ξέρετε παιδιά,αυτή μαθαίνει τα πάντα)

και πανέμορφη

(οκ,το παρατράβηξα,αηδίασα κι εγώ)

Αγκέλα,

και με βάση το πνεύμα των Αγίων ημερών που ζούμε,

σε καλώ να φανείς γενναιόδωρος

και να μου φέρεις όσα μου λείπουν.

(και μια plasma 42άρα μαζί με τα υπόλοιπα,ευχαριστώ!).

Άγιε μου,

σε θεωρώ πλέον επίσημα ενημερωμένο.

Οπότε μπορείς να εκλάβεις το παρόν

γράμμα ως την τελευταία προειδοποίηση…

 

Φιλικά (πάντα)

lifeisbloggingme.

Τι μου δίδαξε το 2011,ή αλλιώς,στις χαραυγές του 2012.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το 2011 μας πέρασε λοιπόν.

Μας τελείωσε.

Σε 2 ωρίτσες θα είναι παρελθόν.

Θα έχει μπει,όπως λένε,στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Είναι η καλύτερη στιγμή λοιπόν

για μια προσωπική αναδρομή

στο τι μας άφησε αυτή η χρονιά.

 

Στην τελευταία μέρα του 2011

δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ

στα 2 άτομα που πήρε μαζί της αυτή η χρονιά.

(γειά σου θείε,γειά σου greg).

Όμως,δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ

και σε όσα μου έφερε.

Η αλήθεια είναι λοιπόν,

πως τη φετινή χρονιά γνώρισα άτομα

που θεωρώ πλέον φίλους μου,

άτομα που είναι τιμή μου να με θεωρούν φίλο τους.

Επίσης,

οι τελευταίοι 2 μήνες της χρονιάς που φεύγει

μου έφεραν αυτή τη γωνιά,

στην οποία μοιραζόμαστε σκέψεις,ιδέες,προβληματισμούς,

και μου έφεραν εσάς

που καθημερινά με τιμάτε με την παρουσία σας.

 

Με δίδαξε κιόλας αυτή η χρονιά.

Αρκετά πράγματα.

Αρχικά,να προσέχω ποιούς εμπιστεύομαι,

να προσπαθώ να αφιερώσω χρόνο

στους ανθρώπους που με αγαπούν

και που τους νοιάζομαι,

γιατί ίσως αύριο είναι πολύ αργά.

Μέσα σε αυτή τη χρονιά

αναγκαστήκαμε να ωριμάσουμε όλοι.

Σε πολλαπλά επίπεδα.

Γκρεμίστηκαν ιδέες μας,επιθυμίες μας,

άλλαξαν οι δομές της κοινωνίας.

Δυστυχώς το τέλος του 2011

μας βρίσκει όλους ένα σκαλί πιο χαμηλά από την αρχή του.

Όμως,αν κάτι κερδίσαμε από όλα αυτά,

είναι οτι πλέον δεν έχουμε δικαιολογίες,

δεν πετάμε στα σύννεφα.

Πλέον όλοι ξέρουμε.

Γίναμε αντικείμενο διαπραγματεύσεων,

παζαριών,

κι όμως,είμαστε ακόμα εδώ..

 

Αντί άλλου επιλόγου,

(έλα παιδιά,αμέσως,οι ευχές στο επόμενο κείμενο)

θέλω να μας ευχηθώ στο τέλος του 2012

να μη μιλάμε για άλλη μια χαμένη χρονιά,

αλλά για μια χρονιά

που τα πράγματα τελείωσαν πολύ καλύτερα από οτι ξεκίνησαν!

Χρόνια πολλά!