Σήμερα ξύπνησα με μια πραγματικά άσχημη διάθεση.
Σηκώθηκα μετά από αρκετή πάλη με τα σκεπάσματα,
τα οποία σαν να μάντευαν τη μύχια επιθυμία μου
προσπαθούσαν να με κρατήσουν ξαπλωμένο στο κρεβάτι.
Το ζεστό περιβάλλον που μου προσέφεραν,
κι ερχόταν σε πλήρη αντίθεση
με το κρύο του υπόλοιπου δωματίου,
δρούσε ως ένα πολύ πειστικό επιχείρημα
και άρα ως ένας πολύ σημαντικός υπέρ τους παράγοντας.
Τελικά,μετά από αρκετή διαπραγμάτευση με τα σκεπάσματα
και τη διάθεσή μου,
εναντίον βασικών αναγκών όπως η πείνα και η δίψα,
συνεπικουρούμενα
από το γεγονός οτι είχε αρχίσει να μεσημεριάζει
(τι παράξενο κι αυτό;;Πόσο γρήγορα τρέχουν οι πρωινές ώρες;),
νίκησαν τα δεύτερα(έστω και με βραχεία διαφορά),
οπότε σηκώθηκα.
Ο καιρός ήταν καλός,
παρόλο που είχε συννεφιά δηλαδή,
δεν έβρεχε,
οπότε δε δικαιολογούσε την κακή μου διάθεση,
γιατί ναι,
όταν βρέχει δε θέλω καν να σηκωθώ από το κρεβάτι μου,
σαν να με προστατεύει και να με κρύβει από τη βροχή.
Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι
τι προκαλούσε την κακή διάθεση που είχα από εχθές το βράδυ.
Οδηγήθηκα
(εις άτοπον απαγωγή λέγεται
η επιστημονική μέθοδος που χρησιμοποίησα)
στο απλό συμπέρασμα
οτι μάλλον μιλάμε για τη γνωστή θλίψη
που μου προκαλούν οι γιορτές.
Άρχισα να ψάχνω περισσότερο
(δεν είχα και κάτι καλύτερο να κάνω)
για τους βαθύτερους λόγους που την προκαλούν.
Και κατέληξα.
Κατέληξα στο οτι ήταν ένας συνδυασμός παραγόντων.
Απο τη μια,η μαγεία των γιορτών που δε νιώσαμε φέτος
(αυτό πάλι;πότε ήρθαν,πότε πέρασαν,
δε νομίζω να κατάλαβε κανείς),
από την άλλη η αιώνια
(yes i m too old)
πεποίθησή μου οτι οι γιορτές των Χριστουγέννων,
στις οποίες λόγω καιρού κλπ
μένουμε περισσότερο μέσα στο σπίτι απο οτι το Πάσχα
(Ανάσταση,μαγειρίτσα,κοκορέτσι,guys…πώς να μελαγχολήσεις;;),
κρύβουν μια νότα μελαγχολίας
σε συνδυασμό με το κενό που νιώθουμε
όσοι λείπει κάτι από τη ζωή μας,
οδηγούν αρκετούς στα ίδια ανάμεικτα συναισθήματα
που έχω κι εγώ…
Αυτά τα συναισθήματα της γλυκιάς μελαγχολίας.
Του να ξέρεις πως κάτι λείπει από τη ζωή σου
για να είσαι ευτυχισμένος,
και που ακόμα κι όταν μπορείς να το προσδιορίσεις,
δεν το έχεις..
Μέσα από αυτές τις σκέψεις
προσπαθούσα να εξηγήσω την κακή μου διάθεση,
ελπίζοντας βαθιά μέσα μου
πως όταν καταφέρω να την καταλάβω,
θα έχω κάνει το πρώτο βήμα για να την αλλάξω.
Κάπως έτσι,η μέρα πέρασε
κι έδωσε τη θέση της στη νύχτα,
η οποία με βρήκε να με απασχολεί ακόμα το ίδιο πρόβλημα.
Τελικά,τα Χριστούγεννα,
η γιορτή της αγάπης,
είναι όντως μια μελαγχολική περίοδος..
Η Ζωή Με ...Blogάρει 