Έξοδος στο κέντρο.

 

 

 

 

 

 

 

Αυτός ο αλήτης ο Coelho έχει κάψει πολύ κόσμο,

ήταν η φράση της ομώνυμης θεατρικής παράστασης του Αλ. Ρήγα

που γυρόφερνε στο μυαλό μου το Σάββατο το βράδυ.

Όλα τα αναγνώσματα θετικής σκέψης

(όπως τα ονομάζω)

πχ το μυστικό(που τελικά όταν το είχα διαβάσει

δε μου είχε αποκαλύψει τα μυστικά του),

ή οι γνωστές ρήσεις του Paulo

δεν έφταναν για να κατευνάσουν το εξαιρετικά οργισμένο

(οφείλω να ομολογήσω)

πνεύμα μου,

το οποίο είχε κάνει το μοιραίο σφάλμα

να θέλει νυχτερινή έξοδο κοντά στο κέντρο το Σαββατόβραδο

(που πας ρε καλέ μου τέτοια μέρα;)

Αφού κατόρθωσα,

με κάποιες ώρες καθυστέρησης,

ας είναι καλά η κίνηση της Αθήνας,

η οποία νομίζω οτι τώρα τελευταία έχει επεκταθεί

μέχρι την πόρτα του σπιτιού μου

και ένα λάθος στενό,στο οποίο δεν έστριψα,

με αποτέλεσμα να φτάσω στον προορισμό μου μέσω Λιβαδειάς,

(οκ υπερβάλλω,αλλά είμαι σίγουρος.

Τα φώτα στο βάθος ήταν ο Σείριος.)

επειδή στην καταπληκτική συγκοινωνιακή και χωροταξική μελέτη

(κύριε υπουργέ σας δίνω ιδέες..

άγνωστες λεξούλες..Συγκοινωνιακή μελέτη.)

δεν έχει προβλεφθεί η πιθανότητα λάθος στενού,

και άρα δεν έχει σκεφτεί κανείς το ενδεχόμενο

και την ανάγκη ύπαρξης ενός ρημαδοστενού αναστροφής

ανά 4-5 χιλιόμετρα στις κεντρικές αρτηρίες

(πχ Κηφισίας),

και έχοντας κάψει γύρω στα 5 ντεπόζιτα βενζίνης

(οκ ξανά υπερβάλλω.ήταν μόνο 4,

αλλά το χαιρέκακο βλέμμα του συμπαθούς Πακιστανού

στο 24 ωρο βενζινάδικο που με είδε να βάζω βενζίνη

2 φορές θα με συνοδεύει στους εφιάλτες μου για καιρό…)

φτάνεις στον προορισμό σου για να διαπιστώσεις

με μεγάλη σου απογοήτευση

οτι τα προβλήματα δεν τελείωσαν.

Αντιθέτως,

μόλις τώρα ξεκίνησαν,

καθώς όσο και να το θες μεγάλε,

το σύμπαν δε θα συνωμοτήσει για να βρεις θέση παρκαρίσματος.

Κάπου εκεί λοιπόν,

που αρχίζεις να εξάγεις βιαστικά συμπεράσματα

σχετικά με τη γενετήσια καθαρότητα,

το dna και την υγιεινή

του παλιοκερατά που έπιασε 2 θέσεις,

ή του μηχανάκια που το άφησε οριζόντια,

με αποτέλεσμα να χάνεται άλλη μια,

κάπου εκεί που και ο ίδιος εκπλήσσεσαι

με το πόσα παράγωγα με το ρήμα γαμώ

μπορείς να ανακαλέσεις στη μνήμη σου,

ή να συνθέσεις εκείνη τη στιγμή,

βγάζεις το απλό συμπέρασμα

οτι κέντρο και παρκάρισμα δε συνάδουν,

δε συνδυάζονται,

ούτε καν συμβιβάζονται,

οτι τα 3 τέταρτα που έκανες

από Βουλιαγμένης στην Αλεξάνδρας

μέσω Κηφισίας,έχουν πάει στράφι..

Γυρίζεις να φύγεις

με την απογοήτευση να μεγαλώνει και να σε πνίγει..

Μα κι εσύ αγαπητέ μου,

τι την ήθελες την έξοδο στο κέντρο;;

Μελαγχολία εστί

 

 

 

 

 

 

 

 

Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη,

έγραψε εδώ προχθές μια φίλη

και με άφησε να κοιτώ αποσβολωμένος την οθόνη.

Από εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι τη φράση αυτή.

Και πώς παρόλο που είναι απόλυτα σωστή,

κρύβει μέσα της κάτι πολύ άδικο.

Πώς να μην είναι άδικο άλλωστε

το γεγονός οτι συναισθήματα όπως η αγάπη

μπορούν να μένουν αξόδευτα,

να πηγαίνουν χαμένα,

αντί να τα μοιράζεσαι με ανθρώπους που τα αξίζουν.

Δεν κρύβω λοιπόν οτι αυτή  η αδικία

ενάντια σε ένα συναίσθημα τόσο όμορφο,

τόσο ξεχωριστό και σπάνιο,

όπως η αγάπη,

το λιγότερο με θυμώνει.

 

Με θυμώνει όταν στους ρυθμούς της ζωής μας,

στην αγγελικά πλασμένη κοινωνία που ζούμε,

δε μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο,

δε μπορούμε να ασχοληθούμε

με συναισθήματα όπως η αγάπη,

έχουμε όλοι άλλωστε σημαντικότερα προβλήματα

(ή έτσι νομίζουμε.)

Ξεχνάμε.

Ξεχνάμε πολλά.

Κυρίως ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι.

Ότι χρειαζόμαστε την αγάπη,

τη χαρά,

τον έρωτα..

 

«Ένας πολεμιστής του φωτός έχει ανάγκη από αγάπη.

Η στοργή και η τρυφερότητα

αποτελούν μέρος της φύσης του.

Ένας πολεμιστής του φωτός χρησιμοποιεί τη μοναξιά,

αλλά δεν αφήνει τη μοναξιά να τον χρησιμοποιήσει.»

γράφει στο εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός

(κατά πολλούς το καλύτερο βιβλίο του)

ο P.Coelho.

«Χωρίς αγάπη,αυτός δεν είναι τίποτα»,καταλήγει.

Τι είμαστε αλήθεια αν δεν αγαπήσαμε ποτέ;

 

Η μελαγχολία λοιπόν,

το αίσθημα της απώλειας και της θλίψης που τη δημιουργούν,

βασίζονται όλα στην απώλεια της αγάπης.

Στην απουσία της.

Στο οτι δεν έχεις μοιραστεί την αγάπη που κρύβεις μέσα σου.

Τα κενά που έχουμε,

γεμίζουν μόνο με αγάπη,

η ίδια αυτή αγάπη είναι που θα μας οδηγήσει στην ευτυχία..

 

Υ.Γ.Στην αγάπη.

Που σαν φάρος θα μας οδηγήσει.

Στην αγάπη,

που μπορεί να αργήσει,

αλλά κάποια στιγμή θα έρθει..