Mου τη δίνουν οι άνθρωποι.(μια ελεγεία[πεζής μορφής] για την ανθρώπινη συμπεριφορά.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μου τη δίνουν οι άνθρωποι.
Mου τη δίνουν οι άνθρωποι
που κλεισμένοι στο μικρόκοσμο του ΕΓΩ τους,
αρνούνται να αντιληφθούν
οτιδήποτε συμβαίνει έξω από αυτό..
Mου τη δίνουν οι άνθρωποι
που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους,
φοβούμενοι να κοιτάξουν πέρα από αυτό.
Φοβούμενοι να εξερευνήσουν ένα δρόμο,
επειδή δεν ξέρουν που οδηγεί…
Mου τη δίνουν οι άνθρωποι
που αντί να διεκδικούν τη ζωή τους,
παραμένουν στην άρνηση του «δεν ξέρω»,
χωρίς να δείχνουν διάθεση να μάθουν.
Mου τη δίνουν εκείνοι που προσποιούνται.
Που δείχνουν οτι είναι κάτι διαφορετικό,
κάτι εναλλακτικό,
κάτι ουσιώδες,
μόνο επειδή «πουλάει».
Άνθρωποι που όταν έρθει η ώρα
να δείξουν αυτή τη διαφορετικότητα
κρύβονται πίσω από κλισέ,
μονότονες και προβλέψιμες συμπεριφορές.
Μου τη δίνουν ακόμα οι άνθρωποι
που παίζουν σε διπλά και τριπλά ταμπλό……
Μου τη δίνουν όσοι  
ενώ κατευθύνουν τις εξελίξεις,
όταν τα πράγματα πηγαίνουν
εκεί που οι ίδιοι τα οδηγούσαν,
κάνουν τους ανήξερους,
ίσως και τους προσβεβλημένους.
Όλοι εκείνοι που πιστεύουν οτι δεν καταλαβαίνεις.
δεν καταλαβαίνεις τι παίζεται,
τι κρύβεται πίσω από λόγια και συμπεριφορές,
πίσω από όλα όσα σου δείχνουν
και νομίζουν
οτι δέχεσαι χωρίς να αναρωτιέσαι.
Όσοι όταν τους ρωτήσεις,
αντί να παρέχουν μια ουσιαστική απάντηση,
κρύβουν το κεφάλι τους στο χώμα,
σου λένε το πρώτο απίθανο
και αστήρικτο πράγμα που σκέφτηκαν,
και πιστεύουν οτι αδιαμαρτύρητα το δέχτηκες.
Μου τη δίνουν ακόμα όσοι κάνουν απροκάλυπτα κάτι
και υποθέτουν οτι δεν έχεις υποψιαστεί τίποτα.
Μάλλον μου τη δίνουν κι οι ψεύτες…
Ναι,τώρα που το σκέφτομαι μου τη δίνουν..
Πολύ μου τη δίνουν..
Και τέλος το πείσμα…
Αυτό το πείσμα αδερφάκι μου….
Που μπορεί να σκοτώσει άνθρωπο….
Κι αυτό μου τη δίνει..
Υποδεικνύει ανθρώπους αδιάφορους.
κενούς.
μου τη δίνουμε κι εμείς,
όλοι εμείς που υποβοηθούμε τέτοιες συμπεριφορές.
Κι αυτό που μου τη δίνει περισσότερο,
είναι οτι τελικά έχουμε
τις συμπεριφορές που μας αξίζουν..

Νιώθω την ανάγκη να αναφέρω πως
αν κάποιος δεί τον εαυτό του σε αυτό,
δε θα είναι επειδή
τον είχα στο μυαλό μου όταν το έγραφα…
Αλλά πάντως,
θα πρέπει να το κοιτάξει… 

Ωδή στο δικό μου φύλακα-άγγελο.

 

 

 

 

 

 

 

 

Λίγο πιο προσωπικό το θέμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα.

Μα,θα μου πείτε εύλογα,

αν είναι τόσο προσωπικό,

γιατί να θέλω να το μοιραστώ μαζί σας;

Απλά,γιατί θέλω να πώ ένα ευχαριστώ

σε έναν άνθρωπο που είναι πολύ σημαντικός για εμένα,

και ταυτόχρονα

να σας παρουσιάσω το φύλακα-άγγελο Ν.Κ.

 

Με τη Ν.Κ. γνωριστήκαμε σε ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης.

Μέσα από ένα λάθος μήνυμα που της έστειλα.

Φυσικά,την ώρα που το έκανα  

δε θα μπορούσα να φανταστώ οτι η τύχη μου

μου είχε στείλει ένα άτομο για το οποίο πολλά χρόνια μετά

θα ένιωθα τόσο χαρούμενος,

όσο και περήφανος που γνωρίζω. 

Όχι,οι σχέσεις μας δεν ήταν πάντα οι καλύτερες,

κι υπάρχουν πολλοί λόγοι γι αυτό.

Κυρίως,νομίζω,φταίει το γεγονός

οτι είμαστε κι οι δύο δύσκολοι άνθρωποι,

νευρικοί,δυναμικοί,

οπότε συχνά πυκνά σπρώχνουμε τα πράγματα στα όρια.

Ποτέ όμως δεν έχω σκεφτεί αρνητικά για εκείνη.

Κι είμαι σίγουρος

πως ούτε εκείνη έχει σκεφτεί αρνητικά για εμένα.

Είναι απλώς ο χαρακτήρας μας.

Στα χρόνια που πέρασαν μου έχει δώσει πολλά.

Πράγματα που ούτε καν φαντάζεται.

Και συνεχίζει κάθε μέρα να μου δίνει.

Εγώ της χρωστάω το οτι με γυρίζει πολλά χρόνια πίσω,

στον έφηβο εαυτό μου,

τον αθώο,

τον χαμογελαστό,

τον χαρούμενο,

κι εκείνη μου χρωστάει μερικά κεράσματα

(ακούς εσύ;;)

Δεν ξέρω αν υπάρχουν καλές νεράιδες,

ή φύλακες-άγγελοι όπως στα παραμύθια,

μα είμαι σίγουρος πως αν υπάρχουν,

τότε εγώ έχω δίπλα μου έναν από αυτούς,

κάποιον που με προστατεύει,

με νοιάζεται

και μου δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω αν ποτέ είχατε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σας,

αλλά εύχομαι ολόψυχα να είχατε.

 

Οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας,

λένε,

είναι η περιουσία μας.

Αν αυτό ισχύει,

τότε είμαι ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος.

 

Ν.Κ.,δε μπορώ να ξέρω τι θα φέρει από εδώ και πέρα η ζωή μου.

Ξέρω όμως

οτι εσύ θα είσαι πάντα ένα σημείο αναφοράς,

ένα σημαντικό κομμάτι.

Και ξέρω πως ανεξάρτητα από το τι θα έρθει,

εσύ θα είσαι δίπλα μου να με καθησυχάζεις,

γι αυτό και δε φοβάμαι τίποτα..

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις,

σε ευχαριστώ για όλα εκείνα που μου έχεις δώσει,

αλλά κυρίως σε ευχαριστώ που με ανέχεσαι

και που παραμένεις δίπλα μου…