Κοιτάζοντας…Εσένα…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ναι,το ξέρω,τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί από το blog,και το δικό μου και των φίλων.
Και νομίζω πως πρέπει να απολογηθώ γι αυτό..
Δεν έγινε από αδιαφορία ή βαρεμάρα όμως,το αντίθετο μάλιστα..
Σήμερα λοιπόν ένιωσα την ανάγκη να σας μιλήσω για όσα έχουν συμβεί.
Και κυρίως για κάτι μοναδικό,την επιστροφή στη ζωή μου ενός πραγματικά ξεχωριστού ανθρώπου.
Εδώ και κάποιο καιρό λοιπόν,συνέβη κάτι που σε μια στιγμή με έκανε τόσο ευτυχισμένο,όσο δεν πίστευα οτι γίνεται.
Σε μια στιγμή ο χρόνος πάγωσε.
Εκείνη που πάντα αναζητούσα  ήταν εδώ..Δίπλα μου..
Όχι,δεν τη γνώρισα χθες,την ξέρω ήδη πάρα πάρα πολλά χρόνια..
Και πάντα τη θαύμαζα όσο  και την εκτιμούσα,πάντα νοιαζόμουν γι αυτή,
το ίδιο έκανε κι εκείνη,
αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω πραγματικά,όπως τώρα,να τη ζώ στην καθημερινότητά μου,να κάνω παρέα μαζί της…
Και να που τώρα,μετά από πολλά χρόνια,είχα επιτέλους αυτή την ευκαιρία..
Να σε γνωρίσω πραγματικά..
Ξέρω οτι ποτέ δε θα βρώ τα κατάλληλα λόγια για να σου περιγράψω ακριβώς πόσο ευτυχισμένος νιώθω,όχι μόνο τώρα,αλλά από την πρώτη στιγμή,από την πρώτη στιγμή που ξαναμιλήσαμε,που αρχίσαμε να κάνουμε παρέα,που άρχισα να σε ζώ.
Ξέρω οτι ποτέ δε θα βρω τα σωστά λόγια για να περιγράψω πώς νιώθω κάθε φορά που μου χαμογελάς,που με κοιτάς,με αυτό το βλέμμα που θαρρείς οτι φωτίζει κι όλο το δωμάτιο εκτός από το πρόσωπό σου..
Με το ίδιο βλέμμα που ποτέ δε θα χορτάσω,ούτε θα βαρεθώ..
Το μόνο που θέλω να σου πώ λοιπόν είναι πως σε αγαπάω και σε χρειάζομαι..Πως ακόμα κι όταν γκρινιάζεις(έλα,παραδέξου το,τελευταία γκρινιάζεις συχνά,αλλά σε καταλαβαίνω,είναι που λείπει η «love of all») νιώθω την ίδια απερίγραπτη ευτυχία που είμαι εκεί..
Δεν έχω να πώ πολλά,με ξέρεις άλλωστε,δεν τα πάω καλά με τα λόγια..
Θέλω όμως να ξέρεις πως είμαι εδώ,για να προσπαθήσω όσο χρειαστεί,για να κάνω οτι χρειαστεί..
Άλλωστε,άνθρωποι όπως εσύ δεν περνούν συχνά από τη ζωή κάποιου..
Κι ακόμα κι αν έχω όλα τα στραβά του κόσμου,αχάριστος δεν είμαι..
Και κάτι ακόμα..Ήσουν,είσαι,και θα συνεχίσεις να είσαι το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου.. 

Lak Gav

 

 

 

 

 

 

 

Αποφυλακίστηκε ο Λάκης Γαβαλάς έγραφαν οι τίτλοι ειδήσεων.

Κι αμέσως μου έφεραν στο μυαλό 1-2 πράγματα

σχετικά με ένα υποτιθέμενο κράτος δικαίου ,ισότητας,

με σεβασμό στον πολίτη κι ένα υπέροχο σωφρονιστικό σύστημα.

(εδώ μπορείτε να γελάσετε ελεύθερα).

Σκεφτόμουν λοιπόν την περίπτωση του Γαβαλά από την αρχή.

Από την ώρα δηλαδή που με περισσή αλαζονεία και ευχαρίστηση η ΕΛ.ΑΣ.

έβγαλε την ανακοίνωση για τη σύλληψή του.

Ακολούθησαν διάφορα..

Αρχικά η περιφορά του από φυλακή σε φυλακή,

επειδή δήθεν δεν υπήρχε θέση.

(όχι,δε μιλάμε για φυλάκιση πολίτη,

μιλάμε για αναζήτηση θέσης παρκαρίσματος σε ώρα αιχμής στο κέντρο),

ακολούθησαν διάφορα τραγικά στις φυλακές,

με κρατούμενους που υποτίθεται οτι σωφρονίζονται

να τον γιουχάρουν (το λιγότερο) 

και τα ΜΜΕ σαν κοράκια

να προσπαθούν να εξασφαλίσουν πρώτα την είδηση..

Δε βρέθηκε κανείς από το χώρο των ανθρώπων με βήμα

να υπερασπιστεί έναν άνθρωπο

που παραδόθηκε βορά στα όρνεα.

Εκτός του εξαιρετικά συμπαθούς Θέμου

ο οποίος τόλμησε να τονίσει τα αυτονόητα.

Κανείς όμως δε φάνηκε να τα σκέφτεται..

Η κυβέρνηση συνέλαβε έναν πολίτη

(γιατί όποιος χρωστάει στην εφορία

δεν παύει να είναι πολίτης)

και τον εξευτέλισε για να τονίσει την αποτελεσματικότητά της

και να κρύψει την παταγώδη αποτυχία της σε όλους τους τομείς..

Δεν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος

χωρίς τη διαπόμπευσή του;

Φαντάζομαι θα υπήρχε..

Ναι,να πληρώσει το παράπτωμα,

όπως θα το πληρώναμε κι εμείς όμως..

Το κράτος δικαίου οφείλει να προστατεύει

και να σέβεται τον κάθε πολίτη.

Ο Γαβαλάς έχει μια ιδιαιτερότητα

την οποία θα έπρεπε να σεβαστούν.

Είναι,το λιγότερο απάνθρωπο,

ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος 

να χλευάζεται για μια ιδιαιτερότητα..

Είναι ντροπή το 2012 η πολιτεία να μην του παρέχει

το σεβασμό στα δικαιώματά του,στην προσωπικότητά του

και ανθρώπινες συνθήκες φυλάκισης..

Αλλά να μου πεις,

ποιόν πολίτη σέβεται το κράτος;;