Μια ζωή επιλέγω

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρόσφατα διάβαζα ένα κείμενο που με προβλημάτισε πολύ..

Αφορούσε τις επιλογές που κάνουμε όλοι,

πώς ξέρουμε οτι οι επιλογές μας ήταν σωστές,

και αν μπορούμε να μάθουμε

πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε πάρει άλλους δρόμους.

 

Σε όλη μας τη ζωή καλούμαστε να επιλέξουμε.

Για όλα όσα μας αφορούν.

Από την καθημερινότητα

μέχρι το ποιός άνθρωπος θα είναι δίπλα μας…

Αποφάσεις κι επιλογές,

για τις οποίες ποτέ δεν έχουμε αρκετά στοιχεία,

και ποτέ δεν ξέρουμε που μπορεί να μας οδηγήσουν.

Μα θα μου πείτε,

πώς μπορούμε να αποφασίσουμε για κάτι,

όταν δεν ξέρουμε πού οδηγεί;

Δεν είναι μεγάλο το ρίσκο;

Αυτό όμως είναι το ενδιαφέρον με τη ζωή.

Το να μην έχεις ιδέα που οδηγεί ένας δρόμος,

μέχρι να τον ακολουθήσεις…

«Κι αν σε αυτό το δρόμο υπάρχουν εμπόδια;»

θα μου πείτε.

«Εμπόδια είναι όλα εκείνα τα φρικτά πράγματα

που βλέπεις όταν πάρεις τα μάτια σου από το στόχο»

έλεγε ο Άγγλος συγγραφέας Hannah More.

Το να μην επιλέγεις είναι η χειρότερη επιλογή.

Ακόμα και αν θα έπαιρνες το λάθος δρόμο..

 

Οι άνθρωποι είμαστε οι επιλογές μας.

Λάθος ή σωστές,καλές ή άσχημες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όμως την πορεία μας

δεν την καθορίζουν μόνο οι δικές μας επιλογές,

αλλά και οι επιλογές των άλλων ανθρώπων.

Σε πολύ μεγάλο βαθμό μάλιστα.

Επιλογές που δε μπορούμε να καθορίσουμε,

ούτε να αλλάξουμε μόνοι μας.

«Οπότε;Πώς θα βοηθήσουμε τους άλλους,

αλλά ακόμα και εμάς,να αποφασίσουμε σωστά;»

θα ήταν μια λογική απορία.

Η απάντησή της απλή,

όσο και σημαντική.

Δε γίνεται.

Δε γίνεται κάποιος να επιλέγει μόνο σωστά.

Δε γίνεται να μην κάνει ποτέ λάθος.

Ούτε καν ο πιο σοφός άνθρωπος.

Το θέμα όμως είναι πώς θα διορθώσουμε τα λάθη μας.

 

Όσο λάθος κι αν ήταν μια επιλογή μας,

κανείς δε μας εμποδίζει να κάνουμε τη σωστή…

Ποτέ δεν είναι αρκετά αργά για να διορθώσεις ένα λάθος.

Αν η επιλογή σου ήταν λάθος,

απλώς διόρθωσέ την.

Κανένας δεν κρίνεται από τα λάθη του.

Όλοι όμως κρινόμαστε από το αν θα κάνουμε το σωστό στο τέλος.

 

υ.γ. αυτό το κείμενο θέλω να το αφιερώσω…

αλλά τι λέω;;

αν το διάβασες,θα ξέρεις ήδη οτι αυτό το κείμενο είναι για εσένα….

Σάββατο βράδυ.

 

 

 

 

 

 

 

 

Μπαίνω στο σπίτι Σάββατο βράδυ.

Η μάνα μου στον καναπέ.

Κάθομαι κι εγώ σε μια πολυθρόνα.

Η τηλεόραση παίζει extra,σε μια εκπομπή του Καμπούρη.

Μην επιθυμόντας να απαλλαγώ από τις φλέβες μου

(βλέπε επίσης και «θα τρελαθώ,θα πηδηχτώ απ το παράθυρο» κατά Γ Λεβέντη)

κι επειδή κρίμα είναι ρε παιδιά να με χάσουμε τόσο νέο,

κάνω το απονενοημένο διάβημα να πιάσω το τηλεκοντρόλ

με σκοπό να ασκήσω το μόνο δικαίωμα και εξουσία που μου έχει απομείνει

επάνω στη συμπαθέστατη συσκευή που αποκαλούμε τηλεόραση

(θα σε αλλάξω γαμώ το στανιό μου ήταν η ακριβέστερη περιγραφή της πρόθεσής μου).

 

Η προσπάθειά μου ήταν γραφτό να μείνει ημιτελής,

καθότι,η μισοκοιμισμένη

(τελείως ήταν,αλλά δε θέλω να τη μειώσω λέγοντας οτι δεν κατάλαβε τίποτα

από το γιο της που μπήκε σπίτι,έφτιαξε τοστ,

κάθισε δίπλα της και έβαλε τα πόδια του στο τραπεζάκι,

φέρνοντάς το κοντά)μάνα μου,

πετιέται και με τη φωνή του ανθρώπου

που μόλις έχει ξυπνήσει μου λέει:

«άστο μωρέ,προσπαθώ να γλαρώσω».

Δε θέλω να σχολιάσω καν το γεγονός

οτι από όλη την περιγραφή σκηνών που σας ανέφερα,

αντέδρασε μόνο όταν έπιασα το τηλεκοντρόλ

(εχω φυσικά αρχίσει να πιστεύω

οτι τους γονείς μου τους έχουν τσιπάρει

ώστε να αντιδρούν στην κίνηση αλλαγής καναλιού).

Όμως,ειλικρινά,δεν έχει αυτό σημασία.

 

Αυτό που έχει είναι οτι την επόμενη μια ώρα της ζωής μου

(α ρε καταραμένε ύπνε,ποτέ δεν έρχεσαι στην ώρα σου)

την πέρασα ακούγοντας τον Γ Γαλάτη

(επίσης γνωστό σαν αγαπούλα,αγκαλίτσα,Τζον-Τζον

και άλλα πολλά που δεν σημείωσα,άρα και ξέχασα)

να αναλύει γιατί είναι καλλιτεχνάρα,

γιατί «καλός είναι κι ο Τρύφωνας μωρέ,

αλλά εμένα δε με φτάνει,άλλωστε αυτός μόνο από τρίχες ξέρει»,

το πώς κατόρθωσε να κάνει εθνικό ύμνο της νεολαίας

(ορκίζομαι,δε με ρώτησε κανείς γι αυτό τον εθνικό ύμνο,

ούτε ήξερα πως ο εθνικός ύμνος της νεολαίας διαφέρει από τον άλλο,

τον λίγο πιο γνωστό που έγραψε ο Σολωμός…)

το «καλημέρα ασπρονήσι»

(μιλάμε για κλασική μουσική παιδιά,όχι αστεία..)

και να υπόσχεται οτι στη συνέχεια

θα μας παρουσιάσει αποκλειστικά

την επόμενη τεράστια επιτυχία του

(his own words,δε φταίω εγώ).

 

Στη συνέχεια,

ένας κύριος του οποίου το όνομα ποτέ δεν άκουσα,

παρά μόνο τον τίτλο του,

τον οποίο φαντάζομαι θα κέρδισε στoν πολύ γνωστό διαγωνισμό

«τα μπούτια της χρονιάς»

(δεν εξηγείται αλλιώς το mr.εθνικά μπούτια),

προσπάθησε ανεπιτυχώς να με πείσει

(οκ,όχι μόνο εμένα,

αλλά δε νομίζω 3 παρά το χάραμα

να ήμασταν πολλοί συντονισμένοι)

γιατί όλη η Ελλάδα

μιλάει για τα μπούτια του και τα ζηλεύει..

(δεν τα ζηλεύω,ορκίζομαι…

άρα παρακαλώ να εξαιρεθώ

από την αφαιρετικά ολοκληρωτική εκτίμηση…)

Στο τέλος,

(το δικό μου τέλος,όχι το δικό τους)

μια συμπαθέστατη κυρία

έκανε έναν εξαιρετικά ποιοτικό διάλογο

με τον Σάκη Ρουβά του Πειραιά..

 

Πρώτα απ όλα έχω να πώ το εξής…

Λυπηθείτε με ρε παιδιά..όχι άλλο κάρβουνο…

και επίσης έχω να συμπληρώσω

οτι μετά την ξαφνική επίσκεψη του μορφέα,

δυστυχώς έχασα το sequel του ασπρονησίου..

 

Οπότε όποιος έχει link,παρακαλείται να το ποστάρει…