Είναι κάτι νύχτες σαν τη σημερινή
που δεν περνούν με τίποτα.
Νύχτες κρύες.
Όχι μόνο στο δωμάτιο,μα και μέσα μου.
Είναι κάτι νύχτες που νιώθω τοσο,
μα τόσο μόνος.
Τα ερωτήματα που με βασανίζουν πολλά.
Οι απαντήσεις ανύπαρκτες.
Τι κάναμε λάθος τελικά;
Τι πήγε στραβά;
Δεν ξέρω.
Πώς θα μπορούσα να ξέρω;
Και δε νομίζω οτι έχει σημασία.
Αυτό που έχει είναι πως μου λείπεις.
Πολύ.
Έχω τόσα πράγματα να σου πώ,
κι όμως δε μπορώ.
Μένω να κοιτάζω την οθόνη του κινητού μου,
περιμένοντας ένα τηλεφώνημα που δεν έρχεται,
γράφοντας ένα μήνυμα που δε θα στείλω ποτέ..
Όχι,μην με παρεξηγείς.
Δεν είναι ο εγωισμός αυτός που με εμποδίζει.
Είναι οτι δεν ξέρω τι να σου πώ,
δεν ξέρω πώς να στο πώ..
Το μόνο που έχω να σου γράψω
είναι οτι σε χρειάζομαι….
Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη,
έτσι δεν είναι;;
Όχι,
μην με παρεξηγείς.
Δε σου ζητάω να έρθεις.
Έχει περάσει πολύς καιρός
από τότε που μπορούσα να σου ζητήσω κάτι.
Τους δικούς μου δαίμονες ξορκίζω.
Θυμάμαι πώς ήταν όταν ήσουν εδώ.
Πόσο γεμάτο έμοιαζε το δωμάτιο
και πόσο άδειο μοιάζει τώρα…
Τότε που ήσουν εδώ
και θαρρείς πως ο χρόνος σταματούσε.
Τότε που μπορούσα να σε πάρω αγκαλιά,
να κλείσουμε τα μάτια
και να μείνουμε έτσι για ώρες.
Τότε που η μυρωδιά της κρέμας σώματός σου
γέμιζε το δωμάτιο,
τα ρούχα,
θαρρείς πως δε θα έφευγε ποτέ.
Πόσος χρόνος πέρασε αλήθεια;;
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός λένε.
Θα περάσει και μαζί του θα φύγει και η ανάμνησή σου.
Ο χρόνος όμως
σκοτώνει μόνο τα ψεύτικα πράγματα.
Όχι τα αληθινά.
Τα συναισθήματα δεν πεθαίνουν με το χρόνο…
Θα μου πεις,
γιατί σου τα λέω όλα αυτά;
Δεν τα λέω σε εσένα.
Σε εμένα τα λέω.
Θυμίζω στον εαυτό μου
οτι κάποτε ήταν ευτυχισμένος.
Αλήθεια,ήταν ποτέ στην πραγματικότητα;
Κάποτε σου είχα πει
οτι μαζί σου ένιωθα μια ανασφάλεια,
οτι φοβόμουν πως το πρωί που θα ξυπνήσω
δε θα κοιμάσαι δίπλα μου.
Είσαι χαζός,
μου είχες πει,
το ξέρεις;;
Θυμάμαι που σε είχα κοιτάξει όλο σιγουριά,
γεμάτος ελπίδα,
γιατί ήθελα να σε πιστέψω.
Το είχα ανάγκη.
Και τώρα κοίτα που φτάσαμε.
Να σου γράφω ένα γράμμα
που δε θα σου στείλω ποτέ..
Να θέλω τόσο να φωνάξω,
ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ…

