Ζώντας στο παρελθόν;ή ζώντας για το μέλλον;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σκέφτομαι το παρελθόν μου,

γιατί εκεί ήμουν ευτυχισμένος,

συνήθιζε να λέει ένας φίλος.

Αυτό δε σημαίνει οτι δε θα είσαι στο μέλλον σου,

του έλεγα εγώ…

Όχι,αλλά ούτε οτι θα είμαι,αντέτεινε.

Αυτός ο διάλογος συνεχιζόταν για ώρες,

και επαναλαμβανόταν για χρόνια…

Κάθε φορά το ίδιο,

κάθε φορά διαφωνούσαμε.

Βλέπετε,εγώ είμαι οπαδός του μέλλοντος

(τρομάρα μου)

κι εκείνος του παρελθόντος

(τρομάρα του).

Κανείς από τους δύο δε σκέφτηκε

πόσο σχετικά είναι όλα αυτά..

Προσπαθούσαμε να βρούμε ένα κανόνα,

μέχρι που η ζωή μας απέδειξε οτι είχαμε και οι δύο άδικο.

Εκείνος άκουσε κάποια πράγματα για το παρελθόν του

που τον έκαναν να μην το θυμάται

με τόσο νοσταλγικά συναισθήματα

(πολύ ήπια περιγραφή)

κι εγώ αναγκάστηκα να αναθεωρήσω εκ των συνθηκών.

 

Δεν καταλάβαμε ποτέ ποιός είχε δίκιο τότε.

Εγώ που επέμενα για την ανάγκη πίστης στο μέλλον,

αλλά που όταν χρειάστηκε να αποφασίσω

επέστρεψα στο παρελθόν;

Ή εκείνος που το παρελθόν του ήταν

η πιο σκοτεινή περίοδος της προσωπικής του ιστορίας;

Υποθέτω οτι και οι δύο μάθαμε ένα πράγμα.

 

Δεν έχει σημασία τι νομίζεις οτι ήταν το παρελθόν σου,

ούτε πώς φαινόταν

(Άλλωστε τίποτα δεν είναι πιο υπεύθυνο για τις παλιές καλές μέρες,

από την κακή μνήμη,

λένε).

Δεν έχει αξία να το νοσταλγείς.

Το να ξαναγυρίζεις σε μια σχέση που πέρασε είναι άσχημο.

Είναι λάθος.

Ειδικά αν έχει περάσει καιρός.

Θα καταλάβαινα απόλυτα την ανάγκη

του να δοκιμάσεις κάτι που δεν έγινε ποτέ.

Κάτι που τελείωσε πριν να ξεκινήσει

(ακόμα κι αν αυτό είχε γίνει στο

-πάντα πολύ πρόσφατο-

παρελθόν).

Όχι το να επαναφέρεις από το παρελθόν μια σχέση.

Ούτε οι άνθρωποι ούτε οι συνθήκες είναι ίδιες.

Πρέπει τουλάχιστον να προστατεύσεις την ανάμνηση.

Και να προχωρήσεις.

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με ειδικές ανάγκες.

 

 

 

 

 

 

3 Δεκεμβρίου σήμερα.

Παγκόσμια ημέρα για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Μην ξεχνάμε οτι υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι

τους οποίους δυστυχώς θυμόμαστε μόνο στις παγκόσμιες ημέρες.

Έχουμε βλέπετε φροντίσει όλοι μας

να τους δημιουργήσουμε τις τέλειες συνθήκες μετακίνησης στην πόλη,

με τα τεράστια πεζοδρόμια,

τα ασανσέρ και τις ράμπες σε όλα τα δημόσια κτίρια,

τα μέσα μαζικής μεταφοράς,

με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα

στις ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν στα πεζοδρόμια…

 

Όχι,δεν χρειάζονται λύπηση,

είναι άλλωστε όλοι τους πολύ αξιοπρεπείς άνθρωποι.

Λίγο καλύτερες συνθήκες στην καθημερινότητά τους χρειάζονται.

Να μπορούν να μετακινηθούν στην πόλη

χωρίς να έχουν την ανάγκη «συνοδείας».

 

Κάποτε,μια πολύ γνωστή ζωγράφος,

η οποία γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια,

και ζωγράφισε με το στόμα πάνω από 4000 πίνακες,

είπε σε μια συνέντευξη

που τη ρώτησαν από που αντλεί τη δύναμή της:

«Με το να βλέπω και να χαίρομαι με τη ευτυχία των άλλων.

Και από την ευτυχία που τους δίνω,

με όσες ενέργειες μπορώ να κάνω για να τους βοηθώ.»

 

Άνθρωποι με τεράστια αποθέματα δύναμης και αξιοπρέπειας.

Το μόνο που χρειάζονται είναι λίγο καλύτερες συνθήκες.

Δε θα πάψω να το λέω,

ας σκεφτούμε μια φορά συλλογικά.

Ας προσπαθήσουμε καθένας απ το μετερίζι του

να τους βοηθήσουμε.

Mπορεί να συμβεί στον καθένα μας.