Καλή στράτα δάσκαλε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Υπάρχουν στιγμές,όπως αυτή,

που δεν ξέρεις τι να γράψεις.

 

Που θέλεις απλά να βρεις τον τρόπο να πεις

το δικό σου αντίο σε κάποιον,

αλλά που οι λέξεις διστάζουν να μεταφερθούν στο χαρτί.

Πριν από λίγα λεπτά έμαθα

οτι ένας άνθρωπος που εκτιμούσα πολύ,

ένας άνθρωπος που θεωρώ τιμή μου που γνώρισα,

δεν είναι πια μαζί μας.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ένιωθα μια περίεργη ευφορία,

αλλά από την ώρα που το έμαθα όλα είναι διαφορετικά.

Και τώρα;

Ποιός θα στέλνει τα γνωστά μηνύματα σου,

ρωτώντας πώς πάει η σεξουαλική μας ζωή;;

Ποιός θα στέλνει τα πάντα περίεργα στιχάκια σου,

που τόσο γέλιο προκαλούσαν;

Τώρα που εσύ δεν είσαι πια εδώ..

Ακούγεται τόσο παράλογο,

τόσο άδικο,

τόσο άσχημο..

 

Ο φίλος μου ο Γρηγόρης λοιπόν,

γιατί φίλος ήταν,

έφυγε σήμερα για ένα μεγάλο ταξίδι,

μετά από πολύχρονη μάχη

με σοβαρή ασθένεια.

Όταν πριν από χρόνια

μου είχε πει

(σε ένα διάλειμμα του μαθήματος

στη σχολή ήταν)

οτι έπασχε από τη συγκεκριμένη ασθένεια,

είχα πέσει από τα σύννεφα.

Μη φοβάσαι,ρε μαλάκα,

μου είχε πει.

Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει.

Είχα γελάσει θυμάμαι,

γιατί αυτός ήταν ο Greg.

Έτσι τα αντιμετώπιζε όλα,

ακόμα και τα πολύ δύσκολα,

τα πολύ δικά του πράγματα.

Κάνοντας πλάκα.

Ήταν ο δικός του τρόπος να ξεφεύγει

από τη μιζέρια της καθημερινότητας,

από μια ζωή που κυνήγησε πολύ,

αλλά που ποτέ δεν του χαμογέλασε ιδιαίτερα.

Μια οικογένεια που διαλύθηκε,

η οποία τον οδήγησε στον επαναπατρισμό,

και μετά,χρόνια προβλήματα υγείας.

Αλλά πάντα τα αντιμετώπιζε με χιούμορ.

Όλα.

Ακόμα και όταν τελευταία

τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά,

δεν άλλαξε ποτέ τον τρόπο που τα έβλεπε.

Ακόμα και τώρα,σίγουρα,από κάπου εκεί πάνω

θα μας βλέπει και θα γελάει..

 

Δε θέλω να πώ άλλα.Δεν έχω και δε μπορώ.

Μόνο αυτό.

Καλό σου ταξίδι δάσκαλε.

Καλή αντάμωση.

Ελπίζω να ξεκουραστείς τώρα.

Δώσε χαιρετίσματα εκεί πάνω..

Ναι,το ξέρω,

πάντα κάτω ήθελες να πας,

θα είχε ομορφότερες γυναίκες,

όπως έλεγες.

Αλλά εσύ,

μόνο επάνω μπορείς να πας.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Καλή στράτα.

Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όσο η ανάμνησή τους είναι ζωντανή..

Γι αυτό δε θα πεθάνεις..Θα ζείς πάντα μέσα μας…

 

υ.γ.  Επειδή πάντα με έβριζες,

και επειδή από τα χρόνια σου στην Αμερική

σου είχε μείνει το χούι

θα στα πώ και στα Αγγλικά.

It s been an honor,Greg.

Rest In Peace.

See you on Heaven.

 

υ.γ.1 Θέλω να σου αφιερώσω ένα κομμάτι

για να σε συνοδεύσει σε αυτό το ταξίδι..

 

κι επειδή ξέρω οτι αυτό δε θα σε κάλυψε,

σου αφιερώνω και δύο που σου άρεσαν πολύ..

Αυτά,για να σε συντροφεύουν στο ταξίδι..

 

Τα πιο φτωχά Χριστούγεννα.

 

 

 

 

 

 

 

Ξημερώνει 6 Δεκεμβρίου,

και η εορταστική περίοδος φαίνεται

σαν να μην πρόκειται να αρχίσει ποτέ.

Παρατηρώ τα σπίτια στη γειτονιά μου.

1 ή 2 είναι στολισμένα.

Το ίδιο και στην ευρύτερη περιοχή.

Αναρωτιέμαι τι φταίει.

Θυμάμαι ως παιδί οτι περίμενα αυτές τις μέρες

να στολίσουμε το δέντρο μας,

θυμάμαι βόλτες σε στολισμένα μαγαζιά,

θυμάμαι ακόμα και το ΜΙΝΙΟΝ

με τον Άγιο Βασίλη του,

που προλάβαμε οι της γενιάς μου.

Τέτοιες μέρες όλα ήταν στολισμένα

και η γιορτινή ατμόσφαιρα διάχυτη παντού.

Φέτος όλα δείχνουν να έχουν αλλάξει.

Δε βλέπω πια μαγαζιά με εποχιακά είδη όπως παλιά.

Δε βλέπω Άγιους Βασίληδες

στους δρόμους του κέντρου

να χτυπάνε με το καμπανάκι τους

και να δίνουν το ρυθμό της μεγάλης γιορτής.

Δε βλέπω στολισμένες προσόψεις και βιτρίνες.

Ούτε και σπίτια.

 

 

 

 

 

 

 

Προσπαθώ να κατανοήσω τη ρίζα του προβλήματος.

Να είναι οι μειώσεις μισθών;

Μπα,

τα περισσότερα στολίδια κρατάνε για χρόνια.

Οπότε;

Μήπως τελικά η κρίση ήταν βαθύτερη από όσο νομίζαμε;

Μήπως τελικά,

εκτός από μισθούς-συντάξεις-επιδόματα

πήρε και το σημαντικότερο από όλα;

Τα όνειρα,

την αθωότητα;

Μήπως τελικά

μας πήρε τον ενθουσιασμό;

Ναι,

νομίζω αυτό είναι.

Όσο το σκέφτομαι μοιάζει σαν η μονη εξήγηση

για τη φετινή απροθυμία όλων

(με τέτοια κρίση,το δέντρο θα σκεφτούμε ρε φίλε;).

Τελικά αυτή η κρίση

μας πήρε και τη μαγεία,

την μαγευτική προσμονή.

Δυστυχώς..

Τέτοιες μέρες γινόμασταν όλοι παιδιά,

αλλά αυτό φέτος θα το στερηθούμε.

Γιατί φέτος

έπρεπε ξαφνικά να «ενηλικιωθούμε» όλοι.

 

Σε πείσμα όμως του γενικότερου κλίματος,

σε πείσμα του φετινού μουδιάσματος

των συμπολιτών μας,

εγώ θέλω να ευχηθώ σε όλους μας,

αυτά τα Χριστούγεννα

να είναι τα πιο μαγικά,

τα πιο ευτυχισμένα

Χριστούγεννα της ζωής μας.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.