Σκέψεις μιας φίλης.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ανεκπλήρωτοι Έρωτες.

Ο καθένας απο εμάς σε κάποια φάση της ζωής του

έχει βιώσει έναν ή και περισσότερους ανεκπλήρωτους έρωτες..

Πολλές φορές μάλιστα,έχουμε την ανάγκη

να αφοσιωθούμε σε έναν φανταστικό έρωτα που ποτέ δεν ζήσαμε

ή που δεν προλάβαμε ποτέ να ζήσουμε..

Τα παραμύθια βέβαια εξαπατούν την φαντασία

και δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει

ο μεγάλος έρωτας και γιατί όχι,μπορεί να είναι και αύτος…

Σε αυτήν την περίπτωση το ανεκπλήρωτο γίνεται ιδανικό,

ένα είδος λατρείας,κατι που πραγματικά το χρειάζεσαι πάση θυσία,

και καταλήγει σε μια άδικη πολλές φορές σύγκριση

με οτιδήποτε αλήθινο υπήρξε γύρω μας..

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι επώδυνος και πολύ προσωπικός,

με απογοήτευση αλλά χωρίς ίχνος εγωισμού..

Κάτι το οποίο αποτελεί και την μεγαλύτερη παγίδα του,

καθώς δεν περνάει δοκιμασίες,

δεν απομυθοποιείται και παραμένει κάπου εκεί μέσα,

δημιουργώντας συναισθήματα,σκέψεις,

μπλέκει σε κύκλους ονείρων και επιθυμιών

που ίσως να μην έχουν ποτέ σχέση με την πραγματικότητα,

παρά μόνο με αυτή του μύαλου μας..

Αποτελεί κάτι βαθύ και έντονο,

ένα απωθημένο που πάντα θα ζεί μέσα μας,

και ίσως να μας στοιχειώνει 

ακόμα και όταν θα βρισκόμαστε στο πλαί ενός νέου έρωτα,

ακόμα και αν νιώθουμε ευτυχισμένοι εκεί που είμαστε..

Πάντα θα βρισκόμαστε στο σημείο να περιμένουμε

να ολοκληρώσουμε αυτό που αφήσαμε μισό

και να ολοκληρωθούμε μέσα από αυτό..

Αφήνει ένα μόνιμο ερωτηματικό στην ψυχή μας,

πώς θα ήταν,τι θα είχε συμβεί αν…,και αν γινόταν αλλιώς….

ένα ερωτηματικό που θα την βασανίζει καιρό,μήνες.

και που ξέρει κανείς,ίσως και για πάντα..

Ερωτήματα στα οποία σπάνια βέβαια βρίσκουμε απαντήσεις..

Γι αυτό άλλωστε τις πιο πολλές φορές

ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι τόσο σιωπηλός,

αλλά τόσο δυνατός ταυτόχρονα,αφήνοντας βαθιές πληγές

και σημάδια μέσα μας,σημάδια που άραγε θα φύγουν ποτέ?…

Μια αγάπη που δεν έγραψε ποτέ τις σελίδες της,

ένας έρωτας που πάντα έκαιγε

αλλα ποτε δεν έφτασε στο σημείο να ολοκλήρωθεί,

μια τρυφερή ανάμνηση που ποτέ δεν θα σβήσει,σαν το μελάνι..

κάποια πράγματα φαίνεται μένουν πάντα ανεξίτηλα..

Μια τρυφερότητα που πάντα θα νιώθεις

και θα σου δημιουργεί πάντα αυτόν τον κόμπο στον λαίμο…

Βασανίζει το μυαλό και το κάνει πάντα να σταμάτα

όταν βρίσκεται στο προσκήνιο,και αν τελικά ολοκληρωθεί..

ή θα ακολουθήσει ένας πολύ έντονος έρωτας

που θα εκτινάξει ουράνια και τους δυο,

ή θα έρθει η πλήρης καταστροφή,

σαν μια φωτία που καίει και καταστρέφει τα πάντα γύρω της…

Όσο τραυματικές εμπειρίες όμως κι αν μας αφήνουν,

έτσι είναι ο έρωτας,πάντα έχει αυτή τη γλυκόπικρη γεύση..

Ίσως αποτελεί απλά μια ευχή που κάποτε μπορεί να πραγματοποιηθεί..

Όπως και στην ζωή άλλωστε,στον έρωτα όλα είναι πιθανά..Πού ξέρεις;;

υ.γ. το κείμενο αυτό είναι οι σκέψεις μιας φίλης.το άφησα αυτούσιο… 

Μήνυμα με παραλήπτη

Εχθές δε βρήκα τη διάθεση

και το κουράγιο να γράψω κάτι.

Ακόμα ήταν πολύ νωπό στα

αυτιά μου το άκουσμα του θανάτου του.

Όχι,

ακόμα δεν το έχω δεχτεί.

Μου φάινεται οτι

θα τον πάρω τηλέφωνο και θα το σηκώσει.

Οτι θα του στείλω mail να του πώ κάτι,

και σε μερικές ώρες

θα μου έχει απαντήσει οτι είναι μια χαρά.

Μέσα μου όμως ξέρω οτι 

δυστυχώς τα πράγματα είναι διαφορετικά.

 

Είναι περίεργο,

αλλά κάτι τέτοιες ώρες

είναι που η πίστη μας στο Θεό

γίνεται πιο δυνατή.

Είναι μια εσωτερική ανάγκη να πιστεύεις,

να ελπίζεις οτι δεν τελειώνουν όλα εδώ,

οτι ο δικός σου άνθρωπος που έφυγε,

βρίσκεται κάπου εκεί πάνω

και βλέπει τη θλίψη σου,

βλέπει τις ενοχές σου για όσα δεν πρόλαβες να του πεις.

Τελικά πόσο δίκιο έχουν

όσοι λένε πες αυτό που θες να πεις σήμερα,

κάνε αυτό που θες τώρα.

Μην τα αφήνεις για αύριο.

Μια μέρα είναι πολύ.

Μπορεί να είναι ήδη αργά,

γι αυτό ζήσε την κάθε σου μέρα

σαν να είναι η τελευταία.

 

Είναι επίσης περίεργο,

αλλά γνωρίζοντας τον τρόπο που σκεφτόταν,

νιώθω σχεδόν σαν να τον ακούω να λέει:

«Ε και;

Πέθανα,

τι έγινε ρε μαλάκα;»

Ξέρω,

είμαι σίγουρος οτι ακόμα

και αυτό με χιούμορ θα το αντιμετώπιζε.

Και νομίζω οτι αυτό θα ήθελε κι από εμάς..

Νιώθω οτι τουλάχιστον αυτό

του το χρωστάμε.

Δεν έφυγε,

άλλωστε.

Δε θα φύγει ποτέ.

Πάντα θα ζει μέσα μας.

Πάντα θα είναι εδώ για να

μας δίνει συμβουλές.

 

υ.γ. Greg,

δεν κατάφερα τελικά να είμαι εκεί στο μεγάλο σου ταξίδι.

Σκέφτηκα όμως το μοναδικό τρόπο

για ένα αντίο που σου αρμόζει.

Μίλησα και με τα παιδιά..

Θα είναι όλοι εκεί..

Για το δικό σου αντίο.

 

kalboros.