Παγκόσμια ημέρα του παιδιού.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τώρα που η μέρα κοντεύει να αλλάξει,

κι εγώ κατάφερα να επιστρέψω στο σπίτι,

θέλω να αναφερθώ

στην πάρα πολύ σημαντική ημέρα που φεύγει.

11 Δεκεμβρίου λοιπόν.

Παγκόσμια ημέρα του παιδιού.

Από τις πιο σημαντικές ημέρες.

Τα παιδιά του σήμερα είναι

οι ενήλικες του αύριο.

Αυτοί που θα κληθούν

να διορθώσουν τα κακώς κείμενα

της προηγούμενης γενιάς,

και να πάνε τον κόσμο 1 βήμα εμπρός.

 

Αυτά τα παιδιά λοιπόν,

του σήμερα,

καλούμαστε όλοι να προστατεύσουμε

(καθένας από το μετερίζι του,δάσκαλοι,

γονείς,καθηγητές)

και να τους δημιουργήσουμε τις καλύτερες συνθήκες,

τις πιο σταθερές βάσεις 

για το αύριο που έρχεται.

 

Δε θέλω να αναλωθώ σε κλισέ (αυτονόητα) όπως

η κακοποίηση,η δουλεία κλπ.

 

Θέλω μόνο να αναφέρω τους στίχους

ενός πολύ γνωστού τραγουδιού 

του Λευτέρη Παπαδόπουλου:

«Υπερασπίσου το παιδί.

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα.»

 

 

 

Ένα σοβαρό και ένα αστείο.

 

 

 

 

 

 

 

 

Εχθές

ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά της διαφθοράς.

Διαφθορά είναι εκείνη η λεξούλα

που τα τελευταία κάτι χιλιάδες χρόνια

όλες οι κυβερνήσεις-ηγεσίες χωρών

αγωνίζονται να πατάξουν,

αλλά που κάθε φορά κάτι κάνουν λάθος

και το αφήνουν στην ησυχία του;;

Ναι,μπράβο,αυτό είναι.

Αυτή η διαφθορά είναι μια αόριστη λεξούλα.

Κανείς ποτέ δεν προσδιόρισε σε τι αναφέρεται.

Όμως,η διαφθορά δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο

(όπως οι δήθεν αδιάφθοροι του εξωτερικού

θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε)

Διαφθορά υπήρχε και θα υπάρχει παντού

(γι αυτό και η παγκόσμια ημέρα.

Αλλιώς θα είχαμε μια Εθνική επέτειο

να κάνουμε τη δουλειά μας).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Από την άλλη μεριά,

η σημερινή μέρα,είναι μια μέρα

που πολλές χώρες ευαγγελίζονται οτι διαθέτουν,

αλλά ειλικρινά,δεν ξέρω ποιές το αξίζουν.

Παγκόσμια ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σήμερα.

(άλλη άγνωστη λεξούλα αυτή).

Ανθρώπινα δικαιώματα λοιπόν όπως

το δικαίωμα στη ζωή,

την ελευθερία,

την ελευθερία σκέψης και έκφρασης,

της τροφής,

της εργασίας,

της εκπαίδευσης..

Έπρεπε να έχουμε μια παγκόσμια ημέρα για αυτά,

για να γιορτάζουμε κάτι που οι περισσότερες χώρες δεν έχουν.

Μια ματιά στις ειδήσεις πείθει.

Νεκροί από αστυνομικά πυρά σε διαδηλώσεις κατά κυβερνήσεων.

(Γιατί που πας ρε φίλε

να κάνεις διαδήλωση κατά του ηγέτη-ηγεμόνα σου;;

– πάει το δικαίωμα στη ζωή και την ελεύθερη σκέψη,έκφραση -).

Δημοκρατικές εκλογές στην Κούβα

(ναι ρε παιδιά,

με 1 υποψήφιο,

τον Φιντέλ,

τι θέλετε τώρα;;να βάλει και δεύτερο;;

μην τα θέλουμε όλα δικά μας.

-πάει και το δικαίωμα στην ελευθερία-)

Διωγμός Καντάφι

(καλό αυτό)

και εγκαθίδρυση διακυβέρνησης από το ΝΑΤΟ

(κακό αυτό)

στη Λιβύη

(κάτι για ελευθερία λέγαμε νομίζω).

Καθεστώτα σε όλη σχεδόν την Αφρική

(αυτη η ελευθερία,

μαζί με την ελευθερία σκέψης-έκφρασης κλπ

ζουν ημέρες δόξας.)

στην οποία Αφρική,

μικρά παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από έλλειψη τροφής

(πάει και το δικαίωμα στη ζωή και την τροφή).

 

I rest my case.

Τελικά αυτός ο κόσμος

δεν κάνει βήματα προς τα εμπρός..

Έννοιες όπως η ελευθερία,

η ισονομία,

ο αυτοπροσδιορισμός

(δε μιλώ για την ανεξιθρησκεία,δε μιλώ)

μοιάζουν το 2011 τόσο άγνωστες

όσο το 1789,χρονιά της Γαλλικής Επανάστασης

(και φυσικά άγνωστες

όσο και το 2000 που οι ηγέτες της γης

αποφάσισαν να ψηφίσουν

την περίφημη χάρτα δικαιωμάτων του ανθρώπου).

«Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ»,

έλεγε σε ένα ποίημά του που έγινε τραγούδι ο Ν Γκάτσος.

Ναι,τελικά αυτός ο κόσμος,όντως δε θα αλλάξει ποτέ…

Καληνύχτα…

 

υ.γ.Σαν σήμερα επίσης,το 1893,

η Ελλάδα πτώχευσε,επί Τρικούπη.

υ.γ.1

 

Previous Older Entries Next Newer Entries

Σχεδίασε έναν Ιστότοπο όπως αυτός με το WordPress.com
Ξεκινήστε