Ζητιανεύοντας λίγη προσοχή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψάχνοντας στο ίντερνετ

βρήκα την παρακάτω καταπληκτική ιστορία,

που με έκανε να προβληματιστώ πολύ

για τις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα.

 

Το άσχημο με αυτή την ιστορία είναι

ο τεράστιος βαθμός αλήθειας που περιέχει.

Διαβάστε τη κι ελπίζω να σας προβληματίσει

όσο κι εμένα.

«Η κυρία διόρθωνε την παρακάτω έκθεση:

Θεέ μου,απόψε σου ζητάω 

κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Θέλω να με κάνεις τηλεόραση!

Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης

που είναι στο σπίτι μου.

Να έχω το δικό μου χώρο.

Να έχω την οικογένειά μου

γύρω από εμένα.

Να με παίρνουν στα σοβαρά

όταν μιλάω.

Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής

και να με ακούνε οι άλλοι

χωρίς διακοπές και ενοχλήσεις.

Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα

που έχει και η τηλεόραση 

όταν δε λειτουργεί.

Όταν είμαι τηλεόραση,

θα έχω την παρέα του πατέρα μου,

όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά,

ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.

Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει,

όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη,

αντί να με αγνοεί.

Θέλω τα αδέρφια μου να μαλώνουν

για το ποιός θα περνάει ώρες μαζί μου.

Θέλω να νιώθω οτι η οικογένειά μου

αφήνει τα πάντα στην άκρη,πότε πότε,

μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με εμένα.

 

Και το τελευταίο,κάνε με έτσι ώστε

να τους κάνω όλους χαρούμενους.

Θεέ μου,δε ζητάω πολλά.

Θέλω μόνο να γίνω μια τηλεόραση!

 

Η δασκάλα 

που τη βαθμολογούσε στο σπίτι της

έκλαψε διαβάζοντάς την.

Ο άντρας της

που διάβαζε εφημερίδα,ρώτησε:

Γιατί κλαις;

Διάβασε, του είπε, και θα καταλάβεις.

Διάβασε ο άντρας την έκθεση 

και μετά της είπε σοβαρός:

Μα είναι δυνατόν;

Τι αδιάφοροι γονείς

είναι αυτοί που έχει;

Εκείνη φύσηξε τη μύτη της

και του είπε:

Αυτή η έκθεση είναι 

του γιού μας…»

 

Στην καθημερινότητά μας

μερικές φορές

ξεχνάμε τα σημαντικά,

ξεχνάμε και παραμερίζουμε

πράγματα που έχουν αξία,

όπως οι σχέσεις των ανθρώπων,

η οικογένειά μας,οι γύρω μας.

Αν κάτι πρέπει να αλλάξουμε,

πρώτα απ’όλα,

είναι οι σχέσεις μας με τους γύρω μας.

Με την οικογένεια και με το περιβάλλον μας.

Θα έχουμε τότε κάνει το πρώτο,

μεγάλο βήμα….

Στον οδοντίατρο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγαπημένε μου οδοντίατρε.

(τι,παιδιά;

Λίγη κολακεία στην αρχή

μπορεί να τον κάνει

να δει διαφορετικά την περίπτωσή μου).

Μου είσαι εξαιρετικά συμπαθής,

στο έχω πει άλλωστε,

και πιστεύω οτι

αν είχες κάνει οποιαδήποτε άλλη επιλογή

για την επαγγελματική σου αποκατάσταση,

εμείς οι δύο θα μπορούσαμε να είμαστε φίλοι.

Όμως,έκανες μια μοιραία,

για όλους μας,

επιλογή.

 

Αποφάσισες να ασχοληθείς με ένα κλάδο

που έχει την ίδια δημοφιλία,

την ίδια απέχθεια

προς το πρόσωπό σου

(για να μη σου πώ περισσότερα)

ακόμα κι από τον εκάστοτε τσάρο της οικονομίας.

(οκ παιδιά,το παραδέχομαι,

πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση,

και μιας και δε βλέπω σύντομα

να γράφω οικονομική ανάλυση,

αποφάσισα να το κάνω εδώ).

Αγαπημένε μου οδοντίατρε,λοιπόν.

Κάθε φορά που σε συναντώ,

νιώθω οτι κάτι σου έχω κάνει.

Δεν εξηγείται αλλιώς το μαρτύριο που περνάω,

στην κατα τα άλλα αναπαυτικότατη

πολυθρόνα του ιατρείου σου.

Είμαι πολύ σίγουρος όμως,

πως σε αυτή τη ζωή

η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε

ήταν όταν έκανα

το μοιραίο λάθος να διαβώ τον Ρουβίκωνα

(βαρύγδουπο,το ξέρω.

Αλλά μπαίνοντας στο ιατρείο

έχεις κάνει τη μοιραία επιλογή.

Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο επιστροφής.

Σε σημαδεύει ανεξίτηλα για την υπόλοιπη ζωή σου.)

Άρα,κάποια παλιά αμαρτία

από την εποχή που ήμουν Αζτέκος πληρώνω σήμερα.

Όχι,

δε σε κατηγορώ.

Για να με κάνεις να υποφέρω τόσο

μετά από τόσα χρόνια,

μάλλον θα είχα κάνει κάτι πολύ κακό

(με γυναίκα έχει να κάνει,

το φαντάζομαι..

γι αυτό το κουβαλάμε στο dna μας

τόσα χρόνια μετά).

Ξέρω,

ούτε τώρα είμαι ο ιδανικός ασθενής.

Μιλάω πολύ,

γκρινιάζω πολύ,

πονάω πολύ

(για αυτό το τελευταίο φταις εσύ,όχι εγώ).

Γενικά,διαμαρτύρομαι.

Έχεις κι εσύ τα δίκια σου.

Όμως,παραδέξου το.

Με κάνεις να υποφέρω.

Τόσο,που αν μου υποσχόσουν

οτι θα σταματήσει το μαρτύριο

θα μπορούσα να ορκιστώ οτι

εγώ σκότωσα τον Κένεντι

(παρόλο που γεννήθηκα μερικές δεκαετίες μετά),

ακόμα κι οτι εγώ άνοιξα

την κερκόπορτα για την πτώση της Πόλης το 1453.

 

Γι αυτό λοιπόν,

αγαπημένε μου γιατρούλη

(κολακείας συνέχεια)

προτείνω να θάψουμε τα τσεκούρια του πολέμου,

να ξεχάσουμε την αμαρτία

που είχα κάνει στο παρελθόν

(άλλωστε,

οτι κι αν ήταν,

είμαι σίγουρος οτι τώρα πια το έχω ξεπληρώσει)

και να επαναπροσδιορίσουμε

τη διαπροσωπική μας σχέση χωρίς τροχούς,

σβουράκια,

κι όλα εκείνα τα σαδομαζοχιστικά εργαλεία πόνου

που έχεις στο δωμάτιο βασανιστηρίων,

εεεε,συγγνώμη,

στο ιατρέιο σου ήθελα να πώ.

 

Αναμένοντας μια θετική απάντηση

με ανυπομονησία,

φιλικά,

lifeisbloggingme.