Οκ,μπορεί να μην είμαι γνωστός για την αισιοδοξία μου
ή για το θετικό τρόπο που βλέπω τα πράγματα.
Αυτό που με χαρακτήριζε πάντα όμως,
είναι οτι δε φοβόμουν να ακολουθήσω
το μονοπάτι που ανοιγόταν μπροστά μου,
ακόμα κι αν δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το που έβγαζε.
Όσο περνάει ο καιρός όμως,
βλέπω γύρω μου
όλο και περισσότερους ανθρώπους που δεν τολμούν.
Δεν τολμούν να ζήσουν τη ζωή τους
με το δικό τους τρόπο.
Ανθρώπους που ζουν μέσα στις φοβίες τους.
Φοβίες για τα πάντα.
Από το να δώσουν μια ευκαιρία στους εαυτούς τους
και στους άλλους για να δημιουργήσουν κάτι καλό,
από τη φοβία της απόρριψης,
μέχρι οτι μπορείτε να φανταστείτε..
Και ξέρετε,
ο άνθρωπος δε χαρακτηρίζεται από το αν φοβάται ή όχι,
αλλά από το αν μπορεί να ξεπεράσει το φόβο του.
Η δειλία είναι
ο χειρότερος τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων.
Και είναι κάτι που προσωπικά με εξοργίζει.
Με τρελαίνει το γεγονός οτι κάποιοι άνθρωποι
έχουν τη δυνατότητα να κάνουν κάτι καλό,
κάτι που αξίζει,
κάτι που το θέλουν,
και δεν το κάνουν
επειδή φοβούνται την κατάληξη που μπορεί να έχει.
«Η αγάπη είναι ζωή.
Κι αν δε ζήσεις την αγάπη,
δε ζεις τη ζωή»
έλεγε ο Λεο Μπουσκαλια.
Νομιζω οτι ταυτίζομαι με αυτή την άποψη.
Οι περισσότεροι
φοβόμαστε να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι,
απλώς επειδή δεν ξέρουμε που οδηγεί.
Αυτή όμως η άγνοια είναι
που κάνει τη ζωή να έχει ενδιαφέρον.
Γι αυτό,
δεν έχει σημασία αν φοβάσαι κάτι,
δεν έχει σημασία αν ξέρεις ή όχι την κατάληξή του,
δεν έχει σημασία αν δε μπορείς να το ελέγξεις..
Κάντο.
Κάντο κι ας φοβάσαι.
Και που ξέρεις;;
Ίσως αυτό το μονοπάτι σε οδηγήσει στην ευτυχία.
Ίσως σε πάει κάπου
που πάντα ήθελες να πας!
Η Ζωή Με ...Blogάρει 