Το Λιανάκι.

Έχω πολύ,πάρα πολύ καιρό να γράψω εδώ..
Τόσο που ούτε εγώ θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν η τελευταία φορά..
Στο διάστημα που πέρασε συνέβησαν πολλά…
Θα τα πούμε κάποια στιγμή,όμως αυτή δεν είναι η κατάλληλη..
Βλέπετε σήμερα θέλω να σας μιλήσω για κάτι άλλο…
Για έναν πολύ δικό μου άνθρωπο,για έναν άνθρωπο που πραγματικά λατρεύω,για το Λιανάκι μου,
ή όπως εγώ συνηθίζω να την φωνάζω,το Λιάκο μου..
Γνωριστήκαμε πριν από μερικά χρόνια όταν ένας πολύ καλός μας φίλος
πρότεινε να δούμε μια ταινία στον κινηματογράφο..
Οφείλω να ομολογήσω οτι κλασικά αντέδρασα όταν μου είπε οτι θα έφερνε μαζί του και μια φίλη του,
επειδή ήθελα να συζητήσω μαζί του κάποια πράγματα,και επειδή,ας το παραδεχτούμε,σιχαίνομαι
τις νέες γνωριμίες..(Σημάδι του οτι είμαι αντικοινωνικός λένε οι κακές γλώσσες..)
Ας γυρίσουμε όμως πίσω στον κινηματογράφο,εκεί που για πρώτη φορά την είδα..
Αμέσως μου έκανε εντύπωση το μελαγχολικό της βλέμμα,που σαν από ένα περίεργο παιχνίδι
της μοίρας,φαινόταν να επισκιάζει τα πάντα..
Ακόμα και το ντύσιμό της τότε μου φάνηκε μελαγχολικό,θυμάμαι φορούσε μια μαύρη μάλλινη ζακέτα
κι ένα τζιν..
Επειδή κι εγώ ήμουν σε μια άσχημη περίοδο της ζωής μου,
άρχισα αμέσως να κάνω πλάκα με το φίλο μας..
Το γέλιο της έβγαινε αβίαστο,φυσικό,
πράγμα που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τη μελαγχολία
 που εγώ έβλεπα στα μάτια της…
Ώσπου η ίδια με ενημέρωσε οτι όλο αυτό είχε συμβεί επειδή πολύ πρόσφατα είχε χάσει ένα πολύ δικό της άνθρωπο,
τον οποίο υπεραγαπούσε..
Ένιωσα μαλάκας που τόση ώρα έκανα πλάκα,η φανερά βελτιωμένη της διάθεση όμως ήταν ένα σημάδι οτι κάτι είχε γίνει σωστά…
Βρεθήκαμε αρκετές φορές από τότε,μέχρι που το Λιανάκι άρχισε να γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου..
Αποκούμπι στα δύσκολα,πολύτιμος σύμμαχος και πάντα δίπλα μου στις δικές μου,σκοτεινές ή και δύσκολες στιγμές,
δε σταμάτησε ποτέ να φωτίζει την καθημερινότητά μου…
Αυτά σε οτι αφορά τη δική μου ζωή..Γιατί σε οτι αφορά την ίδια,συνεχίζει να έχει το ίδιο μελαγχολικό βλέμμα που είχε πάντα..
Την ίδια λύπη..Βλέπετε,το Λιανάκι μου,εκτός από τα ανεξάντλητα προτερήματα που έχει,έχει κι ένα τεράστιο μειονέκτημα..
Γίνεται θύμα..
Των καταστάσεων,των ανθρώπων,των συναισθημάτων της..
Σχέσεις που δεν άξιζαν,

άνθρωποι που φροντίζουν να την πληγώνουν σε κάθε ευκαιρία,άλλοι που απλώς προσπαθούν να την χρησιμοποιήσουν,
μερικές φορές με πολύ κακό τρόπο,άτομα που ανήκουν στο πολύ κοντινό της περιβάλλον και αντί να την στηρίξουν,
την σπρώχνουν σε μια κατάσταση που κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί..
Κι αυτή εκεί,να πληρώνει πάντα(κυριολεκτικά και μεταφορικά) για όλους και για όλα..
Για λόγους που ποτέ δεν κατάλαβα,να θυσιάζει την προσωπική της υγεία κι ευτυχία για τους άλλους..
Πάντα..
Για πολύ καιρό πίστευα οτι απλώς δεν έβλεπε κάποια πράγματα..
Και τα περισσότερα όντως δεν τα έβλεπε(μη γελάς εσύ,ξέρεις οτι έχω δίκιο..).
Κάποια από αυτά όμως τα καταλάβαινε,τα έβλεπε..
Μου έκανε τρομερή εντύπωση λοιπόν το γιατί δεν αντιδρούσε..Μέχρι που κατάλαβα..
Παρόλο που διαφωνούσα,κι εξακολουθώ να διαφωνώ..
Δεν έχω σταματήσει ποτέ να της λέω όσα πιστεύω..
Κι εκείνη,το βλέπω,τα καταλαβαίνει όλα,ακόμα κι αν μερικές φορές παθητικά συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια..
Αγάπη μου,πάντα πίστευα οτι άνθρωποι όπως εσύ δεν υπάρχουν..
Από την ώρα που σε γνώρισα όμως,δεν έπαψα ούτε στιγμή να εκπλήσσομαι από την καλοσύνη σου,
από αυτή την καθαρότητα του βλέμματός σου,από τον τόσο σπάνιο χαρακτήρα σου..
Ξέρω οτι πολλές φορές έχω υπάρξει άδικος,ίσως και σκληρός μαζί σου..
Ξέρεις όμως οτι πάντα το έκανα από αγάπη..
Έχω μάθει από σένα πράγματα που ούτε καν μπορούσα να φανταστώ..
Έχεις υπάρξει το δεκανίκι μου στις πιο άσχημες στιγμές..Κι αυτό σου το χρωστάω..
Μπορεί να μην καταφέρω να σου το ξεπληρώσω ποτέ,
μπορεί να μην είμαι
 ο συγκαταβατικός φίλος που θα ήθελες,ξέρεις και ξέρω οτι δε μπορώ να γίνω..
Για πολλούς λόγους που ήδη ξέρεις (ακόμα κι αν αρνείσαι), αλλά δεν είναι της παρούσης..
Δε θα σταματήσω όμως ούτε στιγμή να σου υπενθυμίζω οτι αξίζεις τα πάντα..
Και πως κάθε μέρα που περνάει με κάνεις να νιώθω πιο χαρούμενος,κάθε μέρα με έχεις μάθει και κάτι..
Αν με ρωτάς τι είναι αυτό που θα ήθελα να μάθεις από εμένα,
με μεγάλη ευκολία θα σου έλεγα να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου..
Και επιτέλους,να βάλεις τα πράγματα στη σωστή τους θέση..

Επιτέλους να κάνεις όσα οδηγούν στη δική σου ευτυχία..
Οτι έγινε σου έχει αφήσει κατάλοιπα,
όμως,δε γίνεται αυτά τα κατάλοιπα να καθορίζουν την υπόλοιπη ζωή σου..
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να ζήσεις τη ζωή σου..
Ο φόβος είναι ο χειρότερος,ακόμα κι αν μιλάμε για το φόβο της απώλειας..
Όσο μπορώ,το ξέρεις,θα σε κάνω να χαμογελάς..
Γιατί τελικά,αυτά τα μάτια μόνο χαρούμενα αξίζουν και πρέπει να είναι..

Υ.Γ. Consider yourself informed..Αν δε γίνεις χαρούμενη,απλώς θα σου σπάσω το κεφάλι..
Υ.Γ.1 Σε λατρεύω,να το θυμάσαι..
Υ.Γ.2 ξέρεις οτι με βαρύγδουπες εκφράσεις τύπου πάντα και ποτέ δεν τα πάω καλά..
Με εσένα όμως λέω να κάνω μια εξαίρεση..Γι αυτό θέλω να θυμάσαι πως θα είμαι εδώ για πάντα..
Και πάντα θα σε χρειάζομαι..Οπότε,μη φοβάσαι..Ποτέ δε θα φύγω… ❤