Λίγα νέα,κι ένα δώρο!


Δύο χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ..
Δύο χρόνια, που δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα πέρασαν χωρίς καν να τα καταλάβω.
Με τον χρόνο να φθίνει,
και τα πράγματα που είχα να κάνω να γίνονται όλο και περισσότερα.
Και εμένα να υπόσχομαι πως το δίχως άλλο,
κάποια από τις επόμενες μέρες θα έβρισκα χρόνο να περάσω,
να δω τι κάνετε,
να μάθω τα νέα σας.
Κι αυτή η μέρα να μην φτάνει,
γιατί στην πραγματικότητα ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός.
Σήμερα λοιπόν θέλω να μοιραστώ μαζί σας
κάποια από τα πράγματα που έγιναν τα δύο χρόνια που δεν υπήρχα στην παρέα σας
και να σας πω για ένα υπέροχο Χριστουγεννιάτικο δώρο που μου έγινε!
Πρέπει να είχαμε μείνει εκεί
που μόλις είχα περάσει τον πρώτο ενάμιση μήνα με τη γυναίκα των ονείρων μου,
σωστά;
Με είχατε αφήσει λίγο καιρό μετά τα όσα έγιναν για να είμαστε μαζί..
και πολύ,
πολύ ευτυχισμένο.
Το θέμα είναι που με βρίσκετε σήμερα..
Η αλήθεια είναι πως με βρίσκετε ακόμα πιο ευτυχισμένο,
ακόμα πιο ερωτευμένο και τυχερό από τότε!
Με βρίσκετε να ανήκω πλέον στους παντρεμένους της παρέας (από τον Οκτώβρη)
και ακόμα να μην πιστεύω πως έγινε κι ήμουν τόσο τυχερός να την βρω,
να την κερδίσω και να είμαι μαζί της!
Με βρίσκετε επίσης πάνω στο χτίσιμο του δικού μας σπιτιού,
που εκτός από κούραση μου δίνει και τεράστια χαρά,
κι ας βρίσκομαι σε ένα διαρκές τρέξιμο, με δουλειές, μαθήματα
(κάνω μάθημα από πέρυσι σε ένα καταπληκτικό παιδί,
πραγματικά τον καλύτερο μαθητή που θα μπορούσε κάποιος να έχει) ,
να έχω επιτέλους καταφέρει να κάνω κάποια πράγματα στην πληροφορική που πάντα ήθελα,
και-όπως καταλαβαίνετε-με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο πια.
Θέλω πραγματικά να μάθω και τα δικά σας νέα..
όσα έγιναν και έχασα όσο δεν ήμουν εδώ!
Πριν σας αποχαιρετίσω προσωρινά,
θέλω να σας πω και για το υπέροχο δώρο που μου έγινε..
Πριν λίγες μέρες, κέρδισα ένα βιβλίο του αγαπημένου Παραμυθά των παιδικών μου χρόνων.
Του ίδιου Παραμυθά που περίμενα με τόση ανυπομονησία να βγει η ταινία του
και να πάω να την δω,
του Παραμυθά που πάντα με ταξιδεύει στα δικά μου παιδικά χρόνια!
Το καλύτερο δώρο λοιπόν,
από έναν άνθρωπο που πάντα θαύμαζα και εκτιμούσα απεριόριστα..
Χίλια ευχαριστώ,αγαπημένε Παραμυθά!

And soon they were inseparable…

270356783850064936iLfsR40ic

Πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ,κατά τη διάρκεια του οποίου έγιναν πολλά..Την τελευταία φορά σας μιλούσα για το πώς είναι να βρίσκεις τον άνθρωπο της ζωής σου ξαφνικά,out of nowhere…Σήμερα λοιπόν θέλω να σας μιλήσω για όσα έγιναν από τότε μέχρι σήμερα…Από την πρώτη στιγμή που τη γνώρισα,ενάμιση χρόνο πριν,ένιωσα πως δεν ήταν άλλος ένας άνθρωπος,περαστικός από τη ζωή μου..Ένιωθα πως πάνω της είχε κάτι το ξεχωριστό..Ήταν εκείνη που ήξερε τα πάντα για εμένα,με κάθε μικρή λεπτομέρεια,ήταν εκείνη που έψαχνα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά,κι ακόμα ήταν πάντα η ιδανική παρέα..Μιλούσαμε αρκετές ώρες τη μέρα και όπως λέει κι η ίδια,το περσινό Πάσχα τα κινητά μας πήραν φωτιά…Ο καιρός περνούσε κι εγώ ένιωθα να δένομαι όλο και περισσότερο μαζί της..Μέχρι που μια μαγική νύχτα του Δεκέμβρη,την πιο ξεχωριστή νύχτα της ζωής μου όλα άλλαξαν…Είχαμε πάει για φαγητό,αλλά σε όλη τη διάρκεια ήταν σαν να βρισκόμασταν μόνοι μας στο μαγαζί,φλερτάραμε,γελούσαμε,κι είναι εκείνη η νύχτα που νομίζω οτι καταλάβαμε πως το ενδιαφέρον του ενός για τον άλλο δεν ήταν απλά φιλικό…Γυρίσαμε αργά,και για όλο το υπόλοιπο βράδυ μιλούσαμε στο τηλέφωνο,σαν να μην είχαμε περάσει μαζί τις προηγούμενες 7-8 ώρες..Μέρα με τη μέρα αυτό που νιώθαμε γινόταν ολο και πιο δυνατό,μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως θέλαμε να είμαστε μαζί..Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα,είχε ήδη μια σχέση πολλών χρόνων…Προσθέστε και μια πρόταση γάμου που έγινε ακριβώς εκείνη την περίοδο,κι έχετε την πλήρη εικόνα της κατάστασης…Μεσολάβησαν πολλά,νύχτες χαράς αλλά και στενοχώριας μέχρι να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα…Περιμέναμε ένα θαύμα,και το θαύμα αυτό έγινε,ή μάλλον,το θαύμα το έκανε η ίδια,βλέπετε,για να είμαστε μαζί έπρεπε να αλλάξει τη ζωή της,να αλλάξει σπίτι,παρέες..και το έκανε..σήμερα λοιπόν μένουμε μαζί,περνάμε όλο το χρόνο μας μαζί και νιώθω ευτυχισμένος κι ερωτευμένος όσο ποτέ…Δίπλα της βρήκα αυτό που πάντα έψαχνα..Βρήκα μια κοπέλα που με αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής της,όπως την αγαπάω κι εγώ..Βρήκα έναν άνθρωπο που δεν έχει αστερίσκους,ίσως,μήπως,γιατί..Αλλά που μου δείχνει κάθε μέρα την αγάπη της..Δίπλα της βρήκα τη δική μου πριγκίπισσα,το δικό μου λιμάνι…Πέρασε ήδη ενάμισης μήνας που μένουμε μαζί κι είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..Πέρασε ήδη ενάμισης μαγικός μήνας δίπλα στη γυναίκα που αγαπάω όσο τίποτα..Πέρασε ήδη ενάμισης μήνας και κάθε λεπτό ήταν το ίδιο συναρπαστικό όπως το πρώτο,κάθε λεπτό ξεχωριστό,μαγικό,μοναδικό..Κάθε λεπτό αντί να βαριέμαι με έκανε να έρχομαι όλο και πιο κοντά σου..Κάθε στιγμή και πιο τυχερός,πιο ευτυχισμένος..Κάθε στιγμή να νιώθω ευλογημένος..

Μωρό μου,δεν ξέρω αν η ζωή μας θα έχει δυσκολίες ή όχι,ξέρω όμως πως ακόμα και τις δύσκολες στιγμές μαζί θέλω να τις περάσουμε…Μαζί,γιατί μόνο αυτό έχει αξία,μαζί,γιατί δίπλα σου θέλω να βρίσκομαι..

Σ’αγαπάω μωρό μου…
Ειλικρινά δικός σου…

The-Notebook-the-notebook-26052024-484-272

A trip to the unknown.with you..

love

 

 

 

 

 

 

 

 

Σήμερα θέλω να σας πώ μια ιστορία..

Αν είναι αλήθεια ή όχι,θα αφήσω να το καταλάβετε μόνοι σας..

Άλλωστε μερικά πράγματα συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια…

Ή μήπως όχι;;;

Θα μπορούσε ένας άνθρωπος μέσα σε μια στιγμή

να βρει το άλλο «εγώ» του;;Θα ήταν πιθανό μέσα στην ίδια

μαγική στιγμή να βρει έναν άνθρωπο με τον οποίο κάθε λεπτό

θα ήταν μοναδικό και δε θα το άλλαζε για τίποτα;;

Γι αυτό σας λέω..

Κάποια πράγματα

είναι καλύτερο να τα σκεφτόμαστε σαν παραμύθια…

Ή έστω σαν όνειρα…

Πώς αλλιώς δηλαδή να εξηγήσεις το γεγονός

πως ξαφνικά,κάπου εκεί έξω,

out of nowhere βρίσκεις κάποιον

για τον οποίο νιώθεις τόσα πολλά;;

Τόσο αληθινά και τόσο μοναδικά

που κάνουν οποιοδήποτε πρόβλημα

να φαντάζει εύκολο στα μάτια σου..

Love is just a trip to the unknown,

but in a warm day..

Και πιστέψτε με..Ξέρω γιατί μιλάω…

Ένα λεπτό μπορεί να είναι αρκετό,

για να αλλάξουν όλα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους…

Μια στιγμή..

Μια μοναδική στιγμή

μπορεί να κάνει το χρόνο να παγώσει

κι εσένα να γεμίσεις συναισθήματα…

Να σε κάνει να νιώθεις ευτυχισμένος

για όσα έχεις,

αλλά την ίδια στιγμή

να φοβάσαι μήπως τα χάσεις…

Να νιώθεις πως

το μόνο που έχει σημασία,

είναι κάθε φορά που είναι μαζί σου,

όταν την κοιτάζεις στα μάτια

και σε κοιτάζει και αυτή..

Τότε,που ξέρεις ακριβώς

τι είδος ανθρώπου θέλεις να είσαι…

Η ιστορία μας μπορεί να συνέβη

μπορεί και όχι…

Μπορεί να είναι απλώς ένα όνειρο

ή μια ιστορία

που συνέβη σε κάποιο εναλλακτικό σύμπαν…

Ακόμα κι έτσι να ήταν όμως,

εγώ θα ήθελα

να ζώ σε αυτό το εναλλακτικό σύμπαν…

Και ξέρετε κάτι;;

Στοιχηματίζω τα πάντα οτι αυτοί οι δύο άνθρωποι 

θα είναι κι εκεί ευτυχισμένοι…

Ίσως να τον ζηλεύω και λίγο..

Αλλά είμαι σίγουρος πως θα την προσέχει πολύ…

Ναι,γι αυτό μπορώ να είμαι σίγουρος…

Konstantinos hates you all.

Konstantinos hates you all.

Πολύ πρόσφατα μιλούσα για όσα έμαθα από μερικά πολύ αρνητικά γεγονότα που μου συνέβησαν,ή που είδα να συμβαίνουν..Η παραπάνω φράση λοιπόν ήταν αυτή που πρώτη μου ήρθε στο μυαλό..Δανεισμένη από τον αγαπημένο μου τηλεοπτικό ήρωα,δε θα μπορούσε να περιγράφει καλύτερα μερικές αλήθειες..
Αλήθεια 1.  Ζούμε όλοι περικυκλωμένοι από κουτάκια και ταμπέλες…Κανείς δεν έχει το θάρρος να ζήσει έξω από αυτά επειδή τον τρομάζουν..Ταμπέλες και κουτάκια που δε μας βοηθούν,αλλά μας περιορίζουν..Γιατί,για παράδειγμα 2 φίλοι δεν πρέπει να είναι μαζί;;Τι είναι αυτό που τους εμποδίζει,εκτός από τη δειλία να το δοκιμάσουν;;
2.   Ο κόσμος γύρω μας είναι ανειλικρινής,ψεύτικος,άσχημος..Γιατί;Γιατί η ειλικρίνεια δεν επιβραβεύεται και η διαφορετικότητα ξενίζει επειδή βγάζει από την πεπατημένη…Κι ως γνωστόν,κάθε τι διαφορετικό πρέπει να εξαφανίζεται…
3.   Το αμύνεσθαι περι πάρτης έχει γίνει το κυρίαρχο σύνθημα της εποχής..Άνθρωποι που κοιτούν μονάχα το δικό τους συμφέρον,και για να το προασπίσουν είναι ικανοί να σε κατασπαράξουν..
Άλλοι που κρύβονται πίσω από ηλίθιες προφάσεις και δικαιολογίες..

Σχέσεις που βασίζονται στο ψέμα..
Σκεφτείτε το λίγο…Ειλικρινά,έτσι είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζούμε;;
Αυτός ο κόσμος μας αξίζει;;

Που πήγε ο ρομαντισμός;Η Ανιδιοτέλεια;Και στην τελική,γιατί αυτή η πόλη μας καταστρέφει;;

Χρόνια μας πολλά!

 

 

 

 

 

 

 

 

Αναστήθηκε,όπως ήταν αναμενόμενο

και όπως έγινε και τις υπόλοιπες φορές εχθές ο Χριστός

και πέρασα κι εγώ με τη σειρά μου για να σας

πώ τα χρόνια μου πολλά..

Από καρδιάς λοιπόν,τις καλύτερες ευχές μου,

χρόνια μας πολλά λοιπόν,Χριστός Ανέστη..

Να έχετε οτι καλύτερο εσείς και οι δικοί σας άνθρωποι,υγεία και ευτυχία..

 

Να περάσετε καταπληκτικά σήμερα,

όπου κι αν είστε,

με όποιον κι αν βρίσκεστε,

οτι κι αν κάνετε

(ελπίζω να κάνει και καλό καιρό για το καθιερωμένο «γύρισμα»..!!)

 

Καλοφάγωτος ο οβελίας

και κυρίως το υπέροχο πάντα κοκορετσάκι,

και προσοχή στην επιστροφή..

 

Υ.Γ. Και ας ξεχάσουμε για μια μέρα μόνο ΔΝΤ,Μέρκελ,μνημόνια,PSI,κουρέματα

κι ότι άλλη παπαριά φρόντισαν να μας μάθουν οι ανίκανοι κυβερνώντες…

 

 Υ.Γ1.Μακάρι η θυσία του Θεανθρώπου να μας διδάξει κάτι..

Η υπέρτατη πράξη αγάπης του…

Κοιτάζοντας…Εσένα…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ναι,το ξέρω,τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί από το blog,και το δικό μου και των φίλων.
Και νομίζω πως πρέπει να απολογηθώ γι αυτό..
Δεν έγινε από αδιαφορία ή βαρεμάρα όμως,το αντίθετο μάλιστα..
Σήμερα λοιπόν ένιωσα την ανάγκη να σας μιλήσω για όσα έχουν συμβεί.
Και κυρίως για κάτι μοναδικό,την επιστροφή στη ζωή μου ενός πραγματικά ξεχωριστού ανθρώπου.
Εδώ και κάποιο καιρό λοιπόν,συνέβη κάτι που σε μια στιγμή με έκανε τόσο ευτυχισμένο,όσο δεν πίστευα οτι γίνεται.

Σε μια στιγμή ο χρόνος πάγωσε.
Εκείνη που πάντα αναζητούσα  ήταν εδώ..Δίπλα μου..

Όχι,δεν τη γνώρισα χθες,την ξέρω ήδη πάρα πάρα πολλά χρόνια..
Και πάντα τη θαύμαζα όσο  και την εκτιμούσα,πάντα νοιαζόμουν γι αυτή,
το ίδιο έκανε κι εκείνη,
αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω πραγματικά,όπως τώρα,να τη ζώ στην καθημερινότητά μου,να κάνω παρέα μαζί της…

Και να που τώρα,μετά από πολλά χρόνια,είχα επιτέλους αυτή την ευκαιρία..
Να σε γνωρίσω πραγματικά..

Ξέρω οτι ποτέ δε θα βρώ τα κατάλληλα λόγια για να σου περιγράψω ακριβώς πόσο ευτυχισμένος νιώθω,όχι μόνο τώρα,αλλά από την πρώτη στιγμή,από την πρώτη στιγμή που ξαναμιλήσαμε,που αρχίσαμε να κάνουμε παρέα,που άρχισα να σε ζώ.
Ξέρω οτι ποτέ δε θα βρω τα σωστά λόγια για να περιγράψω πώς νιώθω κάθε φορά που μου χαμογελάς,που με κοιτάς,με αυτό το βλέμμα που θαρρείς οτι φωτίζει κι όλο το δωμάτιο εκτός από το πρόσωπό σου..
Με το ίδιο βλέμμα που ποτέ δε θα χορτάσω,ούτε θα βαρεθώ..

Το μόνο που θέλω να σου πώ λοιπόν είναι πως σε αγαπάω και σε χρειάζομαι..Πως ακόμα κι όταν γκρινιάζεις(έλα,παραδέξου το,τελευταία γκρινιάζεις συχνά,αλλά σε καταλαβαίνω,είναι που λείπει η «love of all») νιώθω την ίδια απερίγραπτη ευτυχία που είμαι εκεί..
Δεν έχω να πώ πολλά,με ξέρεις άλλωστε,δεν τα πάω καλά με τα λόγια..
Θέλω όμως να ξέρεις πως είμαι εδώ,για να προσπαθήσω όσο χρειαστεί,για να κάνω οτι χρειαστεί..
Άλλωστε,άνθρωποι όπως εσύ δεν περνούν συχνά από τη ζωή κάποιου..
Κι ακόμα κι αν έχω όλα τα στραβά του κόσμου,αχάριστος δεν είμαι..
Και κάτι ακόμα..Ήσουν,είσαι,και θα συνεχίσεις να είσαι το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου.. 

Lak Gav

 

 

 

 

 

 

 

Αποφυλακίστηκε ο Λάκης Γαβαλάς έγραφαν οι τίτλοι ειδήσεων.

Κι αμέσως μου έφεραν στο μυαλό 1-2 πράγματα

σχετικά με ένα υποτιθέμενο κράτος δικαίου ,ισότητας,

με σεβασμό στον πολίτη κι ένα υπέροχο σωφρονιστικό σύστημα.

(εδώ μπορείτε να γελάσετε ελεύθερα).

Σκεφτόμουν λοιπόν την περίπτωση του Γαβαλά από την αρχή.

Από την ώρα δηλαδή που με περισσή αλαζονεία και ευχαρίστηση η ΕΛ.ΑΣ.

έβγαλε την ανακοίνωση για τη σύλληψή του.

Ακολούθησαν διάφορα..

Αρχικά η περιφορά του από φυλακή σε φυλακή,

επειδή δήθεν δεν υπήρχε θέση.

(όχι,δε μιλάμε για φυλάκιση πολίτη,

μιλάμε για αναζήτηση θέσης παρκαρίσματος σε ώρα αιχμής στο κέντρο),

ακολούθησαν διάφορα τραγικά στις φυλακές,

με κρατούμενους που υποτίθεται οτι σωφρονίζονται

να τον γιουχάρουν (το λιγότερο) 

και τα ΜΜΕ σαν κοράκια

να προσπαθούν να εξασφαλίσουν πρώτα την είδηση..

Δε βρέθηκε κανείς από το χώρο των ανθρώπων με βήμα

να υπερασπιστεί έναν άνθρωπο

που παραδόθηκε βορά στα όρνεα.

Εκτός του εξαιρετικά συμπαθούς Θέμου

ο οποίος τόλμησε να τονίσει τα αυτονόητα.

Κανείς όμως δε φάνηκε να τα σκέφτεται..

Η κυβέρνηση συνέλαβε έναν πολίτη

(γιατί όποιος χρωστάει στην εφορία

δεν παύει να είναι πολίτης)

και τον εξευτέλισε για να τονίσει την αποτελεσματικότητά της

και να κρύψει την παταγώδη αποτυχία της σε όλους τους τομείς..

Δεν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος

χωρίς τη διαπόμπευσή του;

Φαντάζομαι θα υπήρχε..

Ναι,να πληρώσει το παράπτωμα,

όπως θα το πληρώναμε κι εμείς όμως..

Το κράτος δικαίου οφείλει να προστατεύει

και να σέβεται τον κάθε πολίτη.

Ο Γαβαλάς έχει μια ιδιαιτερότητα

την οποία θα έπρεπε να σεβαστούν.

Είναι,το λιγότερο απάνθρωπο,

ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος 

να χλευάζεται για μια ιδιαιτερότητα..

Είναι ντροπή το 2012 η πολιτεία να μην του παρέχει

το σεβασμό στα δικαιώματά του,στην προσωπικότητά του

και ανθρώπινες συνθήκες φυλάκισης..

Αλλά να μου πεις,

ποιόν πολίτη σέβεται το κράτος;;

Previous Older Entries