Γιορτινή μελαγχολία.

 

 

 

 

 

 

 

 

Σήμερα ξύπνησα με μια πραγματικά άσχημη διάθεση.

Σηκώθηκα μετά από αρκετή πάλη με τα σκεπάσματα,

τα οποία σαν να μάντευαν τη μύχια επιθυμία μου

προσπαθούσαν να με κρατήσουν ξαπλωμένο στο κρεβάτι.

Το ζεστό περιβάλλον που μου προσέφεραν,

κι ερχόταν σε πλήρη αντίθεση

με το κρύο του υπόλοιπου δωματίου,

δρούσε ως ένα πολύ πειστικό επιχείρημα

και άρα ως ένας πολύ σημαντικός υπέρ τους παράγοντας.

Τελικά,μετά από αρκετή διαπραγμάτευση με τα σκεπάσματα

και τη διάθεσή μου,

εναντίον βασικών αναγκών όπως η πείνα και η δίψα,

συνεπικουρούμενα

από το γεγονός οτι είχε αρχίσει να μεσημεριάζει

(τι παράξενο κι αυτό;;Πόσο γρήγορα τρέχουν οι πρωινές ώρες;),

νίκησαν τα δεύτερα(έστω και με βραχεία διαφορά),

οπότε σηκώθηκα.

 

Ο καιρός ήταν καλός,

παρόλο που είχε συννεφιά δηλαδή,

δεν έβρεχε,

οπότε δε δικαιολογούσε την κακή μου διάθεση,

γιατί ναι,

όταν βρέχει δε θέλω καν να σηκωθώ από το κρεβάτι μου,

σαν να με προστατεύει και να με κρύβει από τη βροχή.

Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι

τι προκαλούσε την κακή διάθεση που είχα από εχθές το βράδυ.

Οδηγήθηκα

(εις άτοπον απαγωγή λέγεται

η επιστημονική μέθοδος που χρησιμοποίησα)

στο απλό συμπέρασμα

οτι μάλλον μιλάμε για τη γνωστή θλίψη

που μου προκαλούν οι γιορτές.

Άρχισα να ψάχνω περισσότερο

(δεν είχα και κάτι καλύτερο να κάνω)

για τους βαθύτερους λόγους που την προκαλούν.

Και κατέληξα.

Κατέληξα στο οτι ήταν ένας συνδυασμός παραγόντων.

Απο τη μια,η μαγεία των γιορτών που δε νιώσαμε φέτος

(αυτό πάλι;πότε ήρθαν,πότε πέρασαν,

δε νομίζω να κατάλαβε κανείς),

από την άλλη η αιώνια

(yes i m too old)

πεποίθησή μου οτι οι γιορτές των Χριστουγέννων,

στις οποίες λόγω καιρού κλπ

μένουμε περισσότερο μέσα στο σπίτι απο οτι το Πάσχα

(Ανάσταση,μαγειρίτσα,κοκορέτσι,guys…πώς να μελαγχολήσεις;;),

κρύβουν μια νότα μελαγχολίας

σε συνδυασμό  με το κενό που νιώθουμε

όσοι λείπει κάτι από τη ζωή μας,

οδηγούν αρκετούς στα ίδια ανάμεικτα συναισθήματα

που έχω κι εγώ…

Αυτά τα συναισθήματα της γλυκιάς μελαγχολίας.

Του να ξέρεις πως κάτι λείπει από τη ζωή σου

για να είσαι ευτυχισμένος,

και που ακόμα κι όταν μπορείς να το προσδιορίσεις,

δεν το έχεις..

Μέσα από αυτές τις σκέψεις

προσπαθούσα να εξηγήσω την κακή μου διάθεση,

ελπίζοντας βαθιά μέσα μου

πως όταν καταφέρω να την καταλάβω,

θα έχω κάνει το πρώτο βήμα για να την αλλάξω.

 

Κάπως έτσι,η μέρα πέρασε

κι έδωσε τη θέση της στη νύχτα,

η οποία με βρήκε να με απασχολεί ακόμα το ίδιο πρόβλημα.

Τελικά,τα Χριστούγεννα,

η γιορτή της αγάπης,

είναι όντως μια μελαγχολική περίοδος..

Advertisements

8 Σχόλια (+add yours?)

  1. new-girl-on-the-blog
    Ιαν. 07, 2012 @ 00:38:36

    Τι κρίμα κάποια τόσο ωραία κείμενα να αφορούν στη «μελαγχολία των γιορτών»..!

    Κοίτα τώρα κάτι περίεργο που συμβαίνει σε μένα..στις γιορτές είναι φορές που βρίσκομαι σε παρέα (αγαπημένων ανθρώπων) κι έχω μια αίσθηση ενός γλυκού (σχεδόν αδιόρατου) κενού σα να βρίσκομαι κάπου μόνη..

    Στη Θεσσαλονίκη σήμερα βρέχει απ΄το πρωί (δε θα σηκωνόσουν δηλ.!) και το νερό της βροχής έχει παρασύρει μακριά κάθε σκέψη μελαγχολική (προσωρινά;)!

    Πέρασαν οι γιορτές..χαμογέλα!

    Καλό ξημέρωμα..
    🙂

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Ιαν. 07, 2012 @ 05:30:57

      Χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε!
      Ναι καταλαβαίνω ακριβώς το συναίσθημα που περιγράφεις..κάτι τέτοιο εννοούσα κι εγώ…
      Καλά αν έβρεχε,όντως δε θα σηκωνόμουν,δεν υπήρχε περίπτωση…το νερό με εμένα λειτουργεί ανάποδα..όχι μόνο δεν παίρνει μακριά τις δικές μου μελαγχολικές σκέψεις,αλλά νιώθω οτι μου φέρνει και των άλλων..
      καλό ξημέρωμα και σε ευχαριστώ πολύ :-)))

      Απάντηση

  2. Άιναφετς
    Ιαν. 07, 2012 @ 19:36:20

    Μελαγχολία…η αξόδευτη Αγάπη!
    ΑΦιλιά! :))

    Απάντηση

  3. katabran
    Ιαν. 08, 2012 @ 13:16:55

    μου αρέσει πολύ ο τρόπος που παραθέτεις τις αράδες που γράφεις…
    μου θυμίζεις τον τρόπο που έγραφα παλιά…
    μου λεγαν, πώς γράφεις έτσις δεν καταλαβαίνουμε…
    έλγα, διαβάστε όπως είναι γραμμένα, σε κάθε σειρα, αναπνεύστε… γράφω όπως μιλάω…
    🙂
    επί του θέματος, συμφωνώ, μισώ τις γιορτές …

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Ιαν. 08, 2012 @ 18:19:02

      Σε ευχαριστώ πολύ!ιδιαίτερη τιμή τα λόγια σου,ειλικρινά!!
      (κι εγώ κάπως έτσι το σκέφτομαι…
      γράφω όπως θα τα έλεγα….)
      επι του θέματος,συζητώντας και με μια φίλη
      κατάλαβα οτι δεν είμαι ο μόνος που έχει θέμα με τα Χριστούγεννα….
      καλησπέρα κι ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη!!! 🙂

      Απάντηση

  4. Joker
    Ιαν. 08, 2012 @ 16:56:57

    Όντως δεν καταλάβαμε πως πέρασαν! Το Πάσχα είσαι όλη τη μέρα έξω, κοντομάνικο, καλός καιρός, ένα παγωτό στο ένα χέρι και λίγο κρέας στο άλλο και πας από σπίτι σε σπίτι! Δε γίνεται να μελαγχολήσεις.. Τα χριστούγεννα πάλι..Άντε πάνε πέρασαν όμως..Τώρα χαμογελάμε 🙂

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Ιαν. 08, 2012 @ 18:29:12

      Η αλήθεια είναι πως φέτος πέρασαν χωρίς να τις καταλάβουμε..
      Το Πάσχα είναι άλλη φάση joker μου..άλλωστε με τόσο φαγητό,πώς να μελαγχολήσουμε;;
      έχει και βόλτες,συνήθως Πάσχα φεύγουμε και πάμε στα εξοχικά μας όλοι,κόσμος,εκκλησία,καταλαβαίνεις…
      Τα Χριστούγεννα πάντα μου άφηναν γλυκόπικρη γεύση..
      Ενώ σταματούσαμε το σχολείο,με έριχναν οι γιορτές…
      Καλησπέρα,κι ευχαριστώ πολύ για το τραγουδάκι και το σχόλιο!!! 🙂 🙂

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: