Ζητιανεύοντας λίγη προσοχή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψάχνοντας στο ίντερνετ

βρήκα την παρακάτω καταπληκτική ιστορία,

που με έκανε να προβληματιστώ πολύ

για τις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα.

 

Το άσχημο με αυτή την ιστορία είναι

ο τεράστιος βαθμός αλήθειας που περιέχει.

Διαβάστε τη κι ελπίζω να σας προβληματίσει

όσο κι εμένα.

«Η κυρία διόρθωνε την παρακάτω έκθεση:

Θεέ μου,απόψε σου ζητάω 

κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Θέλω να με κάνεις τηλεόραση!

Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης

που είναι στο σπίτι μου.

Να έχω το δικό μου χώρο.

Να έχω την οικογένειά μου

γύρω από εμένα.

Να με παίρνουν στα σοβαρά

όταν μιλάω.

Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής

και να με ακούνε οι άλλοι

χωρίς διακοπές και ενοχλήσεις.

Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα

που έχει και η τηλεόραση 

όταν δε λειτουργεί.

Όταν είμαι τηλεόραση,

θα έχω την παρέα του πατέρα μου,

όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά,

ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.

Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει,

όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη,

αντί να με αγνοεί.

Θέλω τα αδέρφια μου να μαλώνουν

για το ποιός θα περνάει ώρες μαζί μου.

Θέλω να νιώθω οτι η οικογένειά μου

αφήνει τα πάντα στην άκρη,πότε πότε,

μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με εμένα.

 

Και το τελευταίο,κάνε με έτσι ώστε

να τους κάνω όλους χαρούμενους.

Θεέ μου,δε ζητάω πολλά.

Θέλω μόνο να γίνω μια τηλεόραση!

 

Η δασκάλα 

που τη βαθμολογούσε στο σπίτι της

έκλαψε διαβάζοντάς την.

Ο άντρας της

που διάβαζε εφημερίδα,ρώτησε:

Γιατί κλαις;

Διάβασε, του είπε, και θα καταλάβεις.

Διάβασε ο άντρας την έκθεση 

και μετά της είπε σοβαρός:

Μα είναι δυνατόν;

Τι αδιάφοροι γονείς

είναι αυτοί που έχει;

Εκείνη φύσηξε τη μύτη της

και του είπε:

Αυτή η έκθεση είναι 

του γιού μας…»

 

Στην καθημερινότητά μας

μερικές φορές

ξεχνάμε τα σημαντικά,

ξεχνάμε και παραμερίζουμε

πράγματα που έχουν αξία,

όπως οι σχέσεις των ανθρώπων,

η οικογένειά μας,οι γύρω μας.

Αν κάτι πρέπει να αλλάξουμε,

πρώτα απ’όλα,

είναι οι σχέσεις μας με τους γύρω μας.

Με την οικογένεια και με το περιβάλλον μας.

Θα έχουμε τότε κάνει το πρώτο,

μεγάλο βήμα….

Advertisements

12 Σχόλια (+add yours?)

  1. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔
    Δεκ. 14, 2011 @ 21:25:08

    Συγκλονιστικό απλά! Και πόσο, μα πόσο αληθινό…

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 14, 2011 @ 21:31:11

      Αυτό είναι που με σόκαρε κι εμένα όταν το διάβασα….οτι είναι πολύ αληθινό..Χωρίς να το συνειδητοποιούμε,
      οι περισσότεροι το κάνουμε….
      Καλό σου βράδυ Μαρινάκι!κι ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο σου! 🙂 🙂

      Απάντηση

  2. magikifoni
    Δεκ. 14, 2011 @ 22:04:59

    Δεν έχω λόγια

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 15, 2011 @ 01:22:50

      Πραγματικά Αλεξάνδρα μου κι εμένα με άφησε με ανοιχτό το στόμα όταν το πρωτοδιάβασα…Είναι κάτι που κάνουμε όλοι μας…Χωρίς να το προσέχουμε καν,χωρίς να το καταλαβαίνουμε…
      Κι όμως,είναι τόσο άσχημο…Τουλάχιστον ας μας προβληματίσει!!
      Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο!
      Καλό σου βράδυ 🙂

      Απάντηση

  3. nk
    Δεκ. 15, 2011 @ 01:46:38

    Οτι καλύτερο και πιο αληθινό έχω διαβάσει…Μπορεί να μην το έχεις με τα ξένα αλλά σήμερα μάλλον το βρήκες..Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ..χαχα
    Ζητιανεύοντας λίγη προσοχή..Πόσο επίκαιρο όμως…

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 15, 2011 @ 03:37:51

      χαχαχα..σε ευχαριστώωω!!!
      Ναι γενικά δεν το έχω με τα ξένα,καταλαβαίνω τι λες…τόσες φορές το έχουμε συζητήσει άλλωστε!!
      Ναι..είναι πάντα επίκαιρο….και τόσο αληθινό…

      Απάντηση

  4. melita
    Δεκ. 15, 2011 @ 19:30:39

    Το συγκεκριμένο κείμενο το είχα διαβάσει και παλιότερα και με είχε συγκλονίσει,
    Σήμερα που το ξαναδιαβάζω ίσως να άλλαζα την λέξη τηλεόραση και να έβαζα στη θέση της τη λέξη υπολογιστής.
    Πολύ αληθινό πραγματικά και λυπηρό.

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 15, 2011 @ 19:46:52

      Δυστυχώς…Πάρα πολύ λυπηρό..Υπολογιστής,ή τηλεόραση,το σημαντικό είναι οτι έχουμε αλλάξει τον τρόπο ζωής μας κι έχουμε βγάλει πράγματα που είχαν αξία..όπως το να κάθεσαι με ανθρώπους που αγαπάς,το να βγαίνεις βόλτα μαζί τους και κυρίως,το να επικοινωνείς..δυστυχώς πολύ αληθινό….Ευχαριστώ για την επίσκεψη Μελιτάκι 🙂

      Απάντηση

  5. Euzonas
    Δεκ. 16, 2011 @ 02:49:22

    Πάρα πολύ αληθινό… δυστυχώς… :)!

    Απάντηση

  6. Άιναφετς
    Ιαν. 12, 2012 @ 19:38:33

    Αν δεν μάθουμε ν’ αγαπάμε και να σεβόμαστε πρώτα τον εαυτό μας (όχι δεν είναι εγωισμός!) δεν θα καταφέρουμε ν’ αγαπήσουμε τους γύρω μας…έτσι πάει!
    Αν δηλαδή δεν ανοίξουμε τις καρδιές μας, δε δώσουμε, φροντίδα, προσοχή, αγάπη, θα μείνουμε στα λόγια…
    Την ήξερα την ιστορία Κώστα και είναι ένα γερό χαστούκι, στον εγωκεντρισμό μας!
    Σε φιλώ! :))

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Ιαν. 12, 2012 @ 19:56:10

      Πράγματι ένα πολύ γερό χαστούκι στον εγωκεντρισμό μας..
      Και έχεις απόλυτο δίκιο..Πρέπει πρώτα από όλους να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας,να μάθουμε να τους σεβόμαστε..
      Έτσι θα μας σεβαστούν κι οι υπόλοιποι..
      Καλησπέρα,ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη!!
      φιλάκια! 🙂

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: