Στον οδοντίατρο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγαπημένε μου οδοντίατρε.

(τι,παιδιά;

Λίγη κολακεία στην αρχή

μπορεί να τον κάνει

να δει διαφορετικά την περίπτωσή μου).

Μου είσαι εξαιρετικά συμπαθής,

στο έχω πει άλλωστε,

και πιστεύω οτι

αν είχες κάνει οποιαδήποτε άλλη επιλογή

για την επαγγελματική σου αποκατάσταση,

εμείς οι δύο θα μπορούσαμε να είμαστε φίλοι.

Όμως,έκανες μια μοιραία,

για όλους μας,

επιλογή.

 

Αποφάσισες να ασχοληθείς με ένα κλάδο

που έχει την ίδια δημοφιλία,

την ίδια απέχθεια

προς το πρόσωπό σου

(για να μη σου πώ περισσότερα)

ακόμα κι από τον εκάστοτε τσάρο της οικονομίας.

(οκ παιδιά,το παραδέχομαι,

πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση,

και μιας και δε βλέπω σύντομα

να γράφω οικονομική ανάλυση,

αποφάσισα να το κάνω εδώ).

Αγαπημένε μου οδοντίατρε,λοιπόν.

Κάθε φορά που σε συναντώ,

νιώθω οτι κάτι σου έχω κάνει.

Δεν εξηγείται αλλιώς το μαρτύριο που περνάω,

στην κατα τα άλλα αναπαυτικότατη

πολυθρόνα του ιατρείου σου.

Είμαι πολύ σίγουρος όμως,

πως σε αυτή τη ζωή

η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε

ήταν όταν έκανα

το μοιραίο λάθος να διαβώ τον Ρουβίκωνα

(βαρύγδουπο,το ξέρω.

Αλλά μπαίνοντας στο ιατρείο

έχεις κάνει τη μοιραία επιλογή.

Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο επιστροφής.

Σε σημαδεύει ανεξίτηλα για την υπόλοιπη ζωή σου.)

Άρα,κάποια παλιά αμαρτία

από την εποχή που ήμουν Αζτέκος πληρώνω σήμερα.

Όχι,

δε σε κατηγορώ.

Για να με κάνεις να υποφέρω τόσο

μετά από τόσα χρόνια,

μάλλον θα είχα κάνει κάτι πολύ κακό

(με γυναίκα έχει να κάνει,

το φαντάζομαι..

γι αυτό το κουβαλάμε στο dna μας

τόσα χρόνια μετά).

Ξέρω,

ούτε τώρα είμαι ο ιδανικός ασθενής.

Μιλάω πολύ,

γκρινιάζω πολύ,

πονάω πολύ

(για αυτό το τελευταίο φταις εσύ,όχι εγώ).

Γενικά,διαμαρτύρομαι.

Έχεις κι εσύ τα δίκια σου.

Όμως,παραδέξου το.

Με κάνεις να υποφέρω.

Τόσο,που αν μου υποσχόσουν

οτι θα σταματήσει το μαρτύριο

θα μπορούσα να ορκιστώ οτι

εγώ σκότωσα τον Κένεντι

(παρόλο που γεννήθηκα μερικές δεκαετίες μετά),

ακόμα κι οτι εγώ άνοιξα

την κερκόπορτα για την πτώση της Πόλης το 1453.

 

Γι αυτό λοιπόν,

αγαπημένε μου γιατρούλη

(κολακείας συνέχεια)

προτείνω να θάψουμε τα τσεκούρια του πολέμου,

να ξεχάσουμε την αμαρτία

που είχα κάνει στο παρελθόν

(άλλωστε,

οτι κι αν ήταν,

είμαι σίγουρος οτι τώρα πια το έχω ξεπληρώσει)

και να επαναπροσδιορίσουμε

τη διαπροσωπική μας σχέση χωρίς τροχούς,

σβουράκια,

κι όλα εκείνα τα σαδομαζοχιστικά εργαλεία πόνου

που έχεις στο δωμάτιο βασανιστηρίων,

εεεε,συγγνώμη,

στο ιατρέιο σου ήθελα να πώ.

 

Αναμένοντας μια θετική απάντηση

με ανυπομονησία,

φιλικά,

lifeisbloggingme.

Advertisements

12 Σχόλια (+add yours?)

  1. magikifoni
    Δεκ. 12, 2011 @ 22:14:05

    🙂 🙂 Αχαχαχαχαχαχα… Ασταμάτητα χαμόγελα… Τι γλυκό ποστ είναι αυτό φίλτατε; Πολύ ωραίο! Εύχομαι να τα βρείτε με τον μαζοχιστή… ουπς… καλό ήθελα να πω… οδοντογιατρό και να ξεκινήσετε μια φυσιολογικότερη σχέση χωρίς σωληνάκια και φρονιμήτες!! χαχαχα 🙂

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 13, 2011 @ 01:29:35

      χαχαχαχα…σε ευχαριστώ πολύ αγαπημένη φωνούλα!!χαίρομαι που σου άρεσε!!!:-) 🙂 του το έγραψα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κάνω τις επισκέψεις μου εκεί λίγο πιο ευχάριστες(λάθος λέξη,υπερβολικό το ευχάριστες…για οδοντίατρο μιλάμε) ή τουλάχιστον λιγότερο επώδυνες….ελπίζω ο μαζοχιστής (βρε Αλεξάνδρα,με μπέρδεψες) ο λατρεμένος οδοντίατρός μου εννοούσα,να το διαβάσει και να με δει με λίγη συμπάθεια….
      καλό σου βράδυ 🙂 🙂

      Απάντηση

  2. Theorema
    Δεκ. 13, 2011 @ 10:00:03

    ΧΑχαχαχα… Εξαιρετικό! Κι επίσης, απολύτως οικείο. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος στη γη που να χωνεύει τον οδοντίατρό του! 🙂
    (οχι ως άνθρωπο, φυσικά…)

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 13, 2011 @ 16:52:07

      Σε ευχαριστώ πολύ!!!ευχαριστώ για την επίσκεψη!!
      Ναι,νομίζω οτι έχεις δίκιο..σαν άνθρωπος δε μου έχει κάνει τίποτα,αλλά σαν γιατρός…4 σφραγίσματα..(εγκληματικό!!!) χαχαχαχαχα
      καλό σου απόγευμα!! 🙂

      Απάντηση

  3. melita
    Δεκ. 13, 2011 @ 10:14:54

    Νομίζω χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη, Κώστα μου, ότι σε εκδικείται για όλες εκείνες τις φορές που είπες ότι θα πας στην ώρα σου και ΠΟΤΕ δεν πήγες!!!
    ΠΑΝΤΑ με δυόμιση ώρες καθυστέρηση (τα νεύρα του φαντάζομαι κουρέλι θα είχαν γίνει του ανθρώπου). Οπότε λέω εγώ μήπως να πήγαινες στην ώρα σου για να γλιτώσεις και τα κινέζικα βασανιστήρια (απλή προτασούλα και μόνο).
    Φιλιά!

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 13, 2011 @ 17:04:28

      Μελίτα,ξεπερνώντας το αρχικό σοκ της δημόσιας διαπόμπευσής μου,έχω να πώ οτι αν ο αγαπημένος γιατρούλης έκανε λιγότερο επώδυνες τις επισκέψεις εκεί,θα πήγαινα στην ώρα μου.τώρα απλώς προσπαθώ να το αποφύγω.
      Επίσης,μια φορά με πήρε ο ύπνος τον άμοιρο,καημένο ανθρωπάκο,και με στήνετε στον τοίχο!!!! παρόλα αυτά θα ακολουθήσω την πρότασή σου(στο μέτρο του δυνατού,για εμένα μιλάμε!!) σαν μια κίνηση καλής θέλησης προς τον αγαπημένο γιατρούλη…
      καλό σου απόγευμα!!! 🙂 🙂

      Απάντηση

  4. nk
    Δεκ. 13, 2011 @ 16:32:45

    φοβερό…

    Απάντηση

  5. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔
    Δεκ. 13, 2011 @ 16:36:51

    Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να μου δώσεις το τηλέφωνο του οδοντιάτρου σου γιατί η δικιά μου λείπει και θα του κάνω μια επίσκεψη. (Τώρα βέβαια δεν ξέρω πως αλλά εντελώς κατά λάθος και θέλω να με πιστέψεις στο εντελώς κατά λάθος ίσως και να πέσει εκτυπωμένο πάντα αυτό το post στα χέρια του! Ίσως… Τυχαία…)
    Πολύ ωραίο κειμενάκι άκρως χιουμοριστικό που κρύβει μέσα του και μια πικρή αλήθεια … » Οι οδοντίατροι … μπορούν να σε πονέσουν πολύ!»
    Ότι κι αν γίνει εγώ είμαι αθώα…
    Καλησπέρες ! 🙂

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 13, 2011 @ 17:33:10

      Φυσικά!να στο δώσω!να του κάνεις όσες επισκέψεις θες..είναι καταπληκτικός γιατρός(μέχρι και πελάτη σου έστειλα..αν με ξαναπονέσεις είσαι απλώς αδικαιολόγητος…).Το πιστεύω οτι ποτέ δε θα έκανες κάτι σκόπιμα για να με βλάψεις Μαρίνα…
      σε ευχαριστώ για τα πολύ καλά σου λόγια! 🙂 και όντως,επισήμανες την αλήθεια οτι «οι οδοντίατροι μπορούν να πονέσουν πολύ!!»
      Η αθωότητά σου δεν αμφισβητείται 🙂
      καλησπέρες!!!!και ευχαριστώ για την επίσκεψη…. 🙂

      Απάντηση

  6. Joker
    Δεκ. 14, 2011 @ 19:30:21

    Χαχαχα…Πολύ όμορφο ποστ! Με τον δικό μου έχω μαλώσει φυσικά! ε μα άμα σου έχει 2 ώρες το στόμα ανοιχτό και μετά παραπονιέται και που κουνάς τη γλώσσα σου,τι να κάνεις;;Να μην του τα ψάλεις ένα χεράκι;;Οι μισοί οδοντίατροι ή είναι αργόσχολοι και σε τυραννάν 500 ώρες ή σε πονάνε πάαααρα πολύ!!Μακριά από μας!!Τις καλησπέρες μου! 🙂

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 14, 2011 @ 20:24:18

      Εμένα κάνει υπομονή,αλλά με πονάει ο άτιμος….χαχαχαχαχα
      Πάντως,όπως είπα και στον ίδιο,άνθρωποι του κλάδου του θέλω να βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο μακριά μου!!
      Καλησπέρες!! 🙂

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: