Παγκόσμια ημέρα ατόμων με ειδικές ανάγκες.


 

 

 

 

 

 

3 Δεκεμβρίου σήμερα.

Παγκόσμια ημέρα για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Μην ξεχνάμε οτι υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι

τους οποίους δυστυχώς θυμόμαστε μόνο στις παγκόσμιες ημέρες.

Έχουμε βλέπετε φροντίσει όλοι μας

να τους δημιουργήσουμε τις τέλειες συνθήκες μετακίνησης στην πόλη,

με τα τεράστια πεζοδρόμια,

τα ασανσέρ και τις ράμπες σε όλα τα δημόσια κτίρια,

τα μέσα μαζικής μεταφοράς,

με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα

στις ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν στα πεζοδρόμια…

 

Όχι,δεν χρειάζονται λύπηση,

είναι άλλωστε όλοι τους πολύ αξιοπρεπείς άνθρωποι.

Λίγο καλύτερες συνθήκες στην καθημερινότητά τους χρειάζονται.

Να μπορούν να μετακινηθούν στην πόλη

χωρίς να έχουν την ανάγκη «συνοδείας».

 

Κάποτε,μια πολύ γνωστή ζωγράφος,

η οποία γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια,

και ζωγράφισε με το στόμα πάνω από 4000 πίνακες,

είπε σε μια συνέντευξη

που τη ρώτησαν από που αντλεί τη δύναμή της:

«Με το να βλέπω και να χαίρομαι με τη ευτυχία των άλλων.

Και από την ευτυχία που τους δίνω,

με όσες ενέργειες μπορώ να κάνω για να τους βοηθώ.»

 

Άνθρωποι με τεράστια αποθέματα δύναμης και αξιοπρέπειας.

Το μόνο που χρειάζονται είναι λίγο καλύτερες συνθήκες.

Δε θα πάψω να το λέω,

ας σκεφτούμε μια φορά συλλογικά.

Ας προσπαθήσουμε καθένας απ το μετερίζι του

να τους βοηθήσουμε.

Mπορεί να συμβεί στον καθένα μας.

Advertisements

6 Σχόλια (+add yours?)

  1. melita
    Δεκ. 03, 2011 @ 21:07:22

    Ο Θεός με αξίωσε και για ένα χρόνο περίπου ήμουνα σε σχολείο με παιδιά με ειδικές ικανότητες. Και δεν λέω με ανάγκες, όπως πολλοί λένε, γιατί πραγματικά τα παιδιά αυτά είναι αξιέπαινα για τις προσπάθειές τους, για την δύναμή τους, για την θέλησή τους για ζωή. Ανάγκες τους τις κάνει η πολιτεία που δεν τους παρέχει την δυνατότητα γα μια αξιοπρεπή διαβίωση με αυτήν την ιδιαιτερότητά τους.
    Στο χρόνο αυτό ενώ εγώ πήγα να διδάξω ,διδάχτηκα από αυτά τα παιδιά με τη μεγάλη δύναμη ψυχής και τα τεράστια αποθέματα αγάπης. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να καταλάβουμε ότι τα άτομα με ειδικές ικανότητες δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε με οίκτο και άλλα τέτοια συναφή αισθήματα.
    Γιατί ουσιαστικά το μόνο που χρειάζονται είναι να τα βλέπουμε ως ίσους και να τους δίνουμε πολλή αγάπη.
    Υπέροχο το θέμα σου.Σου δίνω πολλά συγχαρητήρια που το έθιξες.Να είσαι καλά Κώστα μου.

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 03, 2011 @ 22:03:02

      Σε ευχαριστώ Μελιτά..Ναι,αυτά τα παιδιά έχουν τόσο μεγάλη δύναμη μέσα τους..μόνο να τους αντιμετωπίζουμε ως ίσους ζητάνε..και να προσπαθούμε να τους δημιουργούμε ένα λίγο πιο εύκολο τρόπο ζωής…δεν είναι δυνατόν να μην μπορούν να πάνε μια βόλτα στο κέντρο,ή μια βόλτα σε μια γειτονιά,επειδή δεν έχει ράμπες,πεζοδρόμια,επειδή τα ΜΜΜ δεν έχουν πρόσβαση….είναι ντροπή………

      Απάντηση

  2. magikifoni
    Δεκ. 03, 2011 @ 21:13:32

    Σ’ ευχαριστώ… Ντρέπομαι τόσο πολύ που δεν το ήξερα… Έχεις απόλυτο δίκιο γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Πριν λίγες μέρες καθόμουνα σ’ένα παγκάκι και κοιτούσα τα παιδιά στο προαύλιο του διπλανού σχολείου. Ανάμεσά τους ήταν ένα κοριτσάκι που στεκόταν και χαμογελούσε σε όσους περνούσαν από δίπλα της. Κάτι συμμαθητές της την κοίταξαν υπεροπτικά από απόσταση ασφαλείας. Αυτή έκανε μερικά βήματα προς το μέρος τους χαμογελώντας. Κάτι ήθελε να τους πει, φαίνεται, αλλά εκείνοι άρχισαν να τρέχουν… τρομαγμένοι μην τυχόν και τους αγγίξει. Την είδα που έρχισε να τους φωνάζει παραπονεμένη. Και ξέρεις κάτι; Δεν λυπήθηκα το κοριτσάκι; Ποιος ο λόγος; Είμαι σίγουρη ότι είναι πολύ πιο καλός άνθρωπος από’ μένα. Λυπήθηκα εκεινα τα αγόρια που δεν ξέρουν τίποτα για τη ζωή

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 03, 2011 @ 22:25:48

      Δε θα διαφωνήσω μαζί σου.Θα συμπληρώσω όμως…Δεν κατηγορώ τα αγοράκια…τείνουμε να φοβόμαστε το άγνωστο…μήπως λοιπόν φταίει ακόμα περισσότερο η δασκάλα τους;;μήπως δική της δουλειά είναι να ενσωματώσει το κοριτσάκι στην κοινωνία του σχολείου;;
      Παρακαλώ,ειλικρινά!Και φυσικά να μη ντρέπεσαι….Δεν είναι η παγκόσμια ημέρα το πρόβλημα…Το πρόβλημα είναι ο κακομαθημένος νεόπλουτος που παρκάρει στη ράμπα,η άθλια κρατική (ατμο)μηχανή που αρνείται να τους προσφέρει ελάχιστες ανέσεις,γιατί είναι ντροπή για να ανέβουν στο λεωφορείο να πρέπει να τους ανεβάσουμε στα χέρια,η δημόσια υπηρεσία που δεν έχει ασανσέρ ή ράμπα κλπ…είναι ντροπή να μη μπορούν να μετακινηθούν ή να κάνουν τις δουλειές τους μόνοι……απλά ντροπή….

      Απάντηση

  3. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔
    Δεκ. 04, 2011 @ 00:08:44

    Ομολογώ πως δεν το ήξερα για την σημερινή ημέρα.
    Συμφωνώ με τα κορίτσια.
    Διαφωνώ με την νοοτροπία αυτού του κράτους να απομονώνει αυτά τα άτομα.
    Αλλά θα απορούσα αν άνθρωποι χωρίς αξιοπρέπεια, αρχές και παιδεία είχαν μεριμνήσει για αυτούς τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι φίλοι, γονείς ή και αδέρφια μας.
    Αγάπη και σεβασμό θέλουν αυτά τα άτομα, αλλά πρέπει να σταματήσουμε να το λέμε και να αρχίσουμε να το πράττουμε.
    Πολύ καλό το θέμα και το κείμενο σου Κωνσταντίνε μου!

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Δεκ. 04, 2011 @ 01:51:57

      Όπως το λες Μαρίνα μου….
      Τι μέριμνα περιμένεις από ανθρώπους χωρίς αρχές;;Η νοοτροπία του κράτους ασυγχώρητη,αλλά και η νοοτροπία πολιτών,το ίδιο…
      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια!Καληνύχτα!!! 🙂 🙂

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: