Λίγες σκέψεις για μια μάστιγα.

 

Ίσως όχι ο ιδανικός τρόπος για να ξεκινήσει κάποιος το ταξίδι ενός blog.

Σίγουρα όμως κάτι που τις τελευταίες μέρες με προβλημάτισε πολύ,

γι αυτό και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Κάποιες μέρες πριν λοιπόν,

έτυχε να βρεθώ στο σταθμό του ΚΤΕΛ Λιοσίων 

για να συνοδεύσω μια φίλη σε ένα ταξίδι της.

Καθίσαμε για ένα γρήγορο καφέ,

κατά τη διάρκεια του οποίου μας πλησίασε μια κοπέλα

(εμφανώς χρήστης ουσιών) 

η οποία μας ζήτησε να της δώσουμε  1 ευρώ

για να αγοράσει κάτι να φάει.

Μόλις η φίλη μου το έδωσε,

η κοπέλα πήγε αμέσως στο ταμείο και αγόρασε φαγητό.

Βλέποντας αυτή την κίνησή της,

σηκώθηκα και της πρόσφερα κάτι ακόμα.

Από εκείνη τη στιγμή διαρκώς σκέφτομαι το περιστατικό.

Σκέφτομαι μια πολύ όμορφη κοπέλα,

η οποία σε μια άλλη ζωή θα μπορούσε να είναι φίλη μας,

σχέση μας,

θα μπορούσε και θα της άξιζε

(όπως σε όλους μας)

να είναι ευτυχισμένη,

θα μπορούσε και θα της άξιζε

να είναι υγιής.

Όχι όμως σε αυτή τη ζωή.

Σε αυτή τη ζωή ήταν άτυχη.

Σε αυτή τη ζωή βρέθηκε να παλεύει με δαίμονες.

Θες από μια κακή στιγμή;

θες από κακές παρέες;

ποιός ξέρει…

Σε αυτή τη ζωή βρέθηκε μπλεγμένη 

στις δαιδαλώδεις διαδικασίες

και στην ανεπάρκεια 

ενός υποτιθέμενου κράτους πρόνοιας.

ενός κράτους που δεν έχει καμμία βοήθεια,

καμμία μέριμνα 

για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα.

Μια θετική σκέψη λοιπόν,

μια μικρή

(όση μπορεί ο καθένας μας)

βοήθεια σε αυτούς τους ανθρώπους,

ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα στο δρόμο,

που προσπερνάμε

χωρίς να έχουμε ιδέα  για την ιστορία

και τα προβλήματά τους,

ανθρώπους που κάποιες φορές

αντιμετωπίζουμε ως μιάσματα 

και όχι ως ασθενείς μιας ασθένειας που σκοτώνει.

και μια ευχή,

να πάψουν να τους στοιχειώνουν

οι δαίμονες που τους στοιχειώνουν τώρα.

Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. magikifoni
    Νοέ. 14, 2011 @ 15:34:36

    Ίσως αν προσπαθούσαμε λίγο να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους και να τους ενισχύσουμε πνευματικά και ψυχικά. Ίσως αν παύαμε να προσποιούμαστε ότι δεν τους βλέπουμε, όταν τους συναντάμε »κατα λάθος» στους δρόμους μας, ο κόσμος να ήταν καλύτερος και για εμάς και γι’ αυτούς. Αν αγωνιζόμασταν πραγματικά για κάτι καλύτερο…
    Αν τους ενημερώναμε περισότερο, αν τους στηρίζαμε σαν οικογένεια…

    Απάντηση

    • η ζωή με blogάρει
      Νοέ. 14, 2011 @ 16:39:30

      ναι έχεις δίκιο…αν σταματούσαμε ως πολίτες και ως κοινωνία-κράτος να σκεφτόμαστε τόσο ατομιστικά όσο τώρα,
      αν ξεκινούσαμε να σκεφτόμαστε λίγο πιο συλλογικά,ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…
      πραγματικά από τα πιο μελανά σημεία της κοινωνίας μας…

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: