Απόψε χάσαμε κι οι δυό.

 

Δεν έχει η νύχτα απόψε νικητή

λέει σε ένα πολύ γνωστό του τραγούδι ο Δημήτρης Μητροπάνος.

Πρέπει να είναι αλήθεια.

Πρέπει αυτή η νύχτα να είναι μια από εκείνες τις νύχτες.

Νύχτες χωρίς τέλος,νύχτες χωρίς νικητές,

από αυτές που απλά εύχεσαι να τελειώσουν σύντομα.

Απόψε δεν αφήσαμε το σώμα να μιλήσει,

εσύ μπορεί να έφυγες κι εγώ να έμεινα εκεί,

όμως κανένας απ τους δυό τα μάτια δε θα κλείσει,

συνεχίζει το γνωστό άσμα.

Και πώς να τα κλείσει δηλαδή;

Όταν λείπει κάτι,

κάτι που μας έκανε να νιώθουμε καλά,κάτι που μας γέμιζε..

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν λένε.

Κανείς δεν αναρωτιέται όμως  γιατί να πρέπει να τελειώνουν.

Γιατί να μην μπορούν απλά να συνεχίσουν,αφού είναι ωραία…

Αυτός που φεύγει δε νικά,

πώς να στο πώ;

κι αυτός που μένει δεν ξεχνά,

πώς να στο πώ; 

Και τότε;

Γιατί να φεύγουν οι άνθρωποι;

Μήπως επειδή δε γνωρίζουν τι είναι η μοναξιά;

Γιατί αυτοί που μένουν δεν ξεχνούν;

Γιατί δεν ξεχνούν αυτό που έφυγε από κοντά τους

και τους έκανε δυστυχισμένους;

Η ευτυχία κερδίζεται,

λέει μια φίλη.

Μπορεί.

Αλλά όχι απόψε…

Απόψε χάσαμε κι οι δυό…. 

Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. magikifoni
    Νοέ. 08, 2011 @ 21:37:58

    Πρώτα απ’ όλα (σύμφωνα πάντα με την δικιά μου ταπεινή άποψη), ποτέ δεν βγαίνεις χαμένος από μια σχέση ή ακόμα και απ’ οτιδήποτε, καθώς όλες οι φουρτούνες και όλα τα παιχνίδια, οι διαδικασίες, συντελούν στην ωρίμανσή μας. Πάντα ένας άνθρωπος μας δίνει κάτι από τον εαυτό του, ένα του κομμάτι βρε αδερφέ! Κι αυτό δεν θα πάψει να ισχύει είτε θα περάσουμε όλη την υπόλοιπη ζωή μαζί του,είτε οι κοινοί μας δρόμοι θα χωρίσουν… 😉
    Αλλά είναι απόλυτα φυσιολογικό για έναν άνθρωπο να μένει πίσω, όταν έχει αγαπήσει πραγματικά. Αλλά, νομίζω, πως, υπάρχει και η κατηγορία αυτών που μένουν επειδή φοβούνται την μοναξιά και ακόμη περισσότερο την μετάβαση στο επόμενο στάδιο. Ίσως »τρέμουν» την αλλαγή.
    Αλλά, όπως και να’ χει, ξέρεις τι λένε (κάτι πολύ κλισέ αλλά ωραίο): κάθε εμπόδιο για καλό 😉
    Η ζωή τα φέρνει έτσι που σε αναγκάζει ν’ αφήσεις τα καλά, για να μπορείς αργότερα να υποδεχτείς τα καλύτερα και στο τέλος, τα κάλλιστα.
    Στο παρόν δεν μπορούμε ποτέ να δούμε το μέλλον, άρα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πρώτο.
    Πάμε γι’ άλλα λοιπόν. Αργά, σταθερά και μεθοδικά 🙂
    Καλό σου βράδυ

    Απάντηση

  2. η ζωή με blogάρει
    Νοέ. 08, 2011 @ 22:04:49

    Νομίζω οτι συμφωνώ μαζί σου στο κομμάτι που λέει οτι υπάρχει η κατηγορία όσων μένουν επειδή φοβούνται να προχωρήσουν.. 🙂
    Η μοναξιά είναι η μετάβαση από κάτι που απέτυχε σε κάτι που θα πετύχει,οπότε δεν πρέπει να τη φοβόμαστε..
    Προσωπική μου άποψη φυσικά,πως οτι έμεινε πίσω,έμεινε επειδή δε γινόταν να είναι μπροστά…
    Ίσως όμως,ίσως ξαναλέω,κάποιες στιγμές σκεφτόμαστε όλοι αυτά που θα μποροσαμε να ζήσουμε σε μια κατάσταση,
    αυτά που τελικά δε ζήσαμε….
    Πολλές φορές είναι κι αυτός ένας λόγος που μένουν πίσω οι άνθρωποι…είναι ένας λόγος που τους ενοχλεί μια κατάσταση που τελείωσε….
    Μόλις περάσουν αυτές οι στιγμές όμως,το να κοιτάς μπροστά,σε αυτό που έρχεται,στο πραγματικά καλό πράγμα που είναι μπροστά σου(και ποτέ πίσω σου) είναι οτι καλύτερο μπορείς να κάνεις!!! 🙂

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: